Чун Аёз аз чашми бад ранҷур шуд

چون ایاز از چشم بد رنجور شد

Офият аз чашми султон давр шуд

عافیت از چشمِ سلطان دور شد

Нотавон бар бистар зорӣ фитод

ناتوان بر بسترِ زاری فتاد

Дар балоу ранҷ ва беморӣ фитод

در بلا و رنج و بیماری فتاد

Чун хабар омад ба Маҳмӯд аз аёс

چون خبر آمد به محمود از ایاس

Ходимиро хонд шоҳи ҳақи шинос

خادمی را خواند شاهِ حق‌شناس

Гуфт май рӯ то ба наздики Аёз

گفت: می‌رو تا به نزدیک ایاز

Пас бадви гӯй эй зи шаҳи афтодаи боз

پس بدو گوی: ای ز شه افتاده باز

Давр аз рӯй ту зон даврами зи ту

دور از رویِ تو، زآن دورم ز تو

Каз ғами ранҷи ту ранҷурами зи ту

کز غمِ رنجِ تو رنجورم ز تو

То ки ранҷурии ту фикрат ме кунам

تا که رنجوری تو، فکرت می‌کنم

То ту ранҷурӣ надонам ё манам

تا تو رنجوری، ندانم یا منم

Гар танами даври аўФтод аз ҳам нафас

گر تنم دور اوفتاد از هم‌نفس

Ҷони муштоқами бадви наздику бас

جان مشتاقم بدو نزدیک و بس

Мондаам муштоқи ҷонӣ аз ту ман

مانده‌ام مشتاق جانی از تو من

Нестам ғоиби замонӣ аз ту ман

نیستم غایب زمانی از تو من

Чашми бади бадкорӣ бисёр кард

چشم بد بدکاریِ بسیار کرد

Нозаниниро чу ту бемор кард

نازنینی را چو تو بیمار کرد

Ин бигуфт ва гуфт дар раҳи зуди рӯ

این بگفت و گفت؛ در ره زود رو

Ҳамчуи оташи ой ва ҳамчун дӯди рӯ

همچو آتش آی و همچون دود رو

Пас макун дар раҳи таваққуф зинҳор

پس مکن در ره توقف زینَهار

Ҳамчуи об аз барқ май рӯи барқи вор

همچو آب از برق می‌رو برق‌وار

Гар кунӣ дар роҳи як соъати диранг

گر کنی در راه یک ساعت درنگ

Мо ду олам бар ту гардонем танг

ما دو عالم بر تو گردانیم تنگ

Ходими саргашта дар роҳи истод

خادم سرگشته در راه ایستاد

То ба наздик Аёз омад чу бод

تا به نزدیک ایاز آمد چو باد

Дид султонро нишаста пеш ӯ

دید سلطان را نشسته پیش او

Музтариб шуд ақли дурандеш ӯ

مضطرب شد عقلِ دوراندیش او

Ларза бар андоми ходими аўФтод

لرزه بر اندامِ خادم اوفتاد

Гўиё дар ранҷи доими аўФтод

گوییا در رنج دائم اوفتاد

Гуфт , бо шаҳ чун тавон овихтан

گفت، با شَه چون توان آویختن؟

Ин замон хӯнам бихоҳад рехтан

این زمان خونم بخواهد ریختن

Хӯрд савгандон ки дар раҳи ҳеҷ ҷой

خورد سوگندان که در ره هیچ جای

На бостодм на бинишастам зи пой

نه باستادم، نه بنشستم ز پای

Ман надонам заррае то подшоҳ

من ندانم ذره‌ای تا پادشاه

Пеш аз ман чун расед ин ҷойгоҳ

پیش از من چون رسید این جایگاه

Шаҳ агар дорад агар на боварам

شه اگر دارد اگر نه باورم

Гар дарин тақсир кардам кофарам

گر درین تقصیر کردم، کافرم

Шоҳ гуфташ нестии муҳаррами дарин

شاه گفتش: نیستی مَحرم درین

Кӣ барии ту роҳ эй ходими дарин

کی بری تو راه‌ ای خادم درین؟

Ман раҳе дуздида дорам сӯй ӯ

من رهی دزدیده دارم سوی او

Зонк ншкибми дамӣ бе рӯй ӯ

زآنک نشکیبم دمی بی روی او

Ҳар замон зон раҳ бадв оем ниҳон

هر زمان زآن ره بدو آیم نهان

То хабар набӯд касеро дар ҷаҳон

تا خبر نبود کسی را در جهان

Роҳи дуздидаи миён мо басӣаст

راه دزدیده میان ما بسی‌ست

Розҳо дар зимни ҷони мобсист

رازها در ضمن جان ما بسی‌ست

Аз бурун гарчи хабар хоҳам азу

از برون گر چه خبر خواهم ازو

Дар даруни пардаи огоҳами азу

در درونِ پرده آگاهم ازو

Роз агар май пӯшам аз берунён

راز اگر می‌پوشم از بیرونیان

Дар дарун бо ӯст ҷонам дар миён

در درون با اوست جانم در میان

Чун ҳама мурғон шунӯданд ин сухан

چون همه مرغان شنودند این سخن

Неки паии бурданди асрори куҳан

نیک پی بردند اسرارِ کهن

Ҷумла бо симурғ нисбат ёфтанд

جمله با سیمرغ نسبت یافتند

Лоҷарам дар сайр рағбат ёфтанд

لاجرم در سیر رغبت یافتند

Зини сухан яксар ба раҳ бозомаданд

زین سخن یک‌سر به ره باز آمدند

Ҷумлаи ҳамдард ва ҳам овоз омаданд

جمله هم‌درد و هم‌آواز آمدند

Зу бпрсиднди к-эии устоди кор

زو بپرسیدند: کای استاد کار

Чун диҳеми охири дарин раҳ дод кор

چون دهیم آخر درین ره دادِ کار؟

Зонк набӯд дар чунин олии мақом

زآنک نبوَد در چنین عالی‌مقام

Аз заъифони ин равиши ҳаргизи тамом

از ضعیفان این روش هرگز تمام