Гуфт чун Искандари он соҳиби қабул

گفت: چون اسکندر آن صاحب قبول

Хостӣ ҷое фиристодани расӯл

خواستی جایی فرستادن رسول

Чун расад охири худ он шоҳи ҷаҳон

چون رسد آخر خود آن شاه جهان

Ҷомаи пӯшедӣ ва худ рафтӣ ниҳон

جامه پوشیدی و خود رفتی نهان

Пас бигуфтӣ ончи кас ншнўдаҳ аст

پس بگفتی آنچ کس نشنوده است

Гуфтӣ Искандари чунин фармӯда аст

گفتی: «اسکندر چنین فرموده است»

Дар ҳама олам намедонист кас

در همه عالم نمی‌دانست کس

Кини расӯл Искандараст онҷоу бас

کین رسول اسکندر است آن جا و بس

Ҳеҷ кас чун чашм Искандар надошт

هیچ کس چون چشم اسکندر نداشت

Гарчи гуфт Искандар ва бовар надошт

گر چه گفت «اسکندرم»، باور نداشت

Ҳаст роҳии сӯй ҳар дили шоҳ ро

هست راهی سوی هر دل شاه را

Лек раҳ набӯд дили гуми роҳ ро

لیک ره نبود دل گمراه را

Гар буруни хонаи шаҳи бегона буд

گر برون خانه شه بیگانه بود

Ғам махӯр чун дар даруни ҳамхона буд

غم مخور چون در درون هم‌خانه بود