Кард шогирдии савол аз Авестоад

کرد شاگردی سؤال از اوستاد

Каз биҳишти одам чаро берун фитод

«کز بهشت، آدم چرا بیرون فتاد؟»

Гуфт буд одами ҳамеи олии гуҳар

گفت: بود آدم همی عالی گهر

Чун ба Фирдавсӣ фурӯ оварад сар

چون به فردوسی فرو آورد سر

Ҳотифии бардошти овозии баланд

هاتفی برداشت آوازی بلند

К-эй биҳиштат карда аз сад гӯнаи банд

کای بهشتت کرده از صد گونه بند

Ҳрк дар ҳар ду ҷаҳони беруни мо

هرک در هر دو جهان بیرون ما

Сари фурӯи орад ба чизеи дуни мо

سر فرو آرد به چیزی دون ما

Мо заволи орем бар вай ҳарч ҳаст

ما زوال آریم بر وی هرچه هست

Зонк натавон зад ба ғайри дӯсти даст

زآنک نتوان زد به غیر دوست دست

Ҷой бошад пеши ҷонони сад ҳазор

جای باشد پیش جانان صد هزار

Ҷой беҷонон куҷо ояд ба кор

جای بی‌جانان کجا آید به کار؟

Ҳрки ҷузи ҷонон ба чизе зинда шуд

هرک جز جانان به چیزی زنده شد

Гар ҳамаи одам буд афканда шуд

گر همه آدم بود افکنده شد

Аҳли ҷинатро чунин омад хабар

اهل جنت را چنین آمد خبر

Коўлин чизе диҳанд онҷои ҷигар

کاولین چیزی دهند آن جا جگر

Аҳли ҷинат чун набошад аҳли роз

اهل جنت چون نباشد اهل راز

Зон ҷигар хӯрдани зи сргирнди боз

زآن، جگر خوردن ز سر گیرند باز