Шуд магари Маҳмӯд дар вайрона Эй

شد مگر محمود در ویرانه‌ای

Дид онҷо бе дилии девона Эй

دید آنجا بی‌دلی دیوانه‌ای

Сари фурӯи барда ба андӯҳӣ ки дошт

سر فرو برده به اندوهی که داشت

Пушти зери бори он кӯҳӣ ки дошт

پشت زیر بار آن کوهی که داشت

Шоҳро чун дид , гуфташ дўрбош

شاه را چون دید، گفتش دورباش

Варна бар ҷонати занами сад давр бош

ورنه بر جانت زنم صد دور باش

Ту нае шоҳӣ , ки ту дуни ҳимматӣ

تو نه‌ای شاهی، که تو دون همتی

Дар худои хеши кофари неъматӣ

در خدای خویش کافر نعمتی

Гуфт Маҳмӯдам , маро кофар магӯӣ

گفت محمودم، مرا کافر مگوی

Як сухан бо ман бигӯ , дигар магӯӣ

یک سخن با من بگو، دیگر مگوی

Гуфт агар май доне эй бе хабар

گفت اگر می‌دانیی ای بی‌خبر

Каз ки даври афтодае зеру зибр

کز که دور افتاده‌ای زیر و زبر

Нестии хокистару хокати тамом

نیستی خاکستر و خاکت تمام

Ҷумлаи оташи резе бар сари мудом

جمله آتش ریزیی بر سر مدام