Чун фурӯи ое ба водии талаб

چون فرو آیی به وادی طلب

Пешат ояд ҳар замонии сдтъб

پیشت آید هر زمانی صدتعب

Сад бало дар ҳар нафаси ӣнҷо буд

صد بلا در هر نفس اینجا بود

Тӯтии гардун , магаси ӣнҷо буд

طوطی گردون، مگس اینجا بود

Ҷаду ҷаҳди ӣнҷоат бояд солҳо

جد و جهد اینجات باید سال‌ها

Зонка ӣнҷо қалб гардад корҳо

زآن که اینجا قلب گردد حال‌ها

Малики ӣнҷо боядат андохтан

ملک اینجا بایدت انداختن

Малики ӣнҷо боядат дар бохтан

ملک اینجا بایدت در باختن

Дар миёни хӯнат бояд омадан

در میان خونت باید آمدن

Вази ҳамаи берунат бояд омадан

وز همه بیرونت باید آمدن

Чун намонад ҳеҷ маълумат ба даст

چون نماند هیچ معلومت به دست

Дил бибояд пок кард аз ҳарчӣ ҳаст

دل بباید پاک کرد از هرچه هست

Чун дили ту пок гардад аз сифот

چون دل تو پاک گردد از صفات

Тофтан гирад зи ҳазрати нури зот

تافتن گیرد ز حضرت نور ذات

Чун шавад он нур бар дили ошкор

چون شود آن نور بر دل آشکار

Дар дили ту як талаб гардад ҳазор

در دل تو یک طلب گردد هزار

Чун шавад дар роҳ ӯ оташи падед

چون شود در راه او آتش پدید

Вар шавад сад водии нохуши падед

ور شود صد وادی ناخوش پدید

Хешро аз шавқ ӯ девонаи вор

خویش را از شوق او دیوانه‌وار

Бар сар оташ занад парвонаи вор

بر سر آتش زند پروانه‌وار

Сар талаб гардад зи муштоқии хеш

سر طلب گردد ز مشتاقی خویش

Ҷуръае ме, хоҳад аз соқии хеш

جرعه‌ای می، خواهد از ساقی خویش

Ҷуръае зи он бода чун нӯшаш шавад

جرعه‌ای ز آن باده چون نوشش شود

Ҳар ду олами кул фаромӯшаш шавад

هر دو عالم کل فراموشش شود

Ғарқа дарё бимонад хушки лаб

غرقهٔ دریا بماند خشک لب

Сар ҷонон мекунад аз ҷони талаб

سر جانان می‌کند از جان طلب

зи орзӯии он ки србшносд ӯ

ز آرزوی آن که سربشناسد او

зи аждаҳои ҷон ситон наҳаросад ӯ

ز اژدهای جان ستان نهراسد او

Куфру лаънатгар ба ҳам пеш оядаш

کفر و ایمان گر به هم پیش آیدش

Дрпзирд то дарии бгшоидш

درپذیرد تا دری بگشایدش

Чун дараш бикшод , чаҳ куфр ва чаҳ дайн

چون درش بگشاد، چه کفر و چه دین

Зонк набӯд зон сӯй дар он ва ин

زانک نبود زان سوی در آن و این