Он моҳ ки саҷдаи баради анҷум ӯ ро

آن ماه که سجده بُرد انجم او را

То кард дил аз дидаи худ гум ӯ ро

تا کرد دل از دیدهٔ خود گم او را

Аз бас ки гирист дида дар фурқат ӯ

از بس که گریست دیده در فرقت او

Аздидаҳ бишуд сӯрати мардум ӯ ро

ازدیده بشد صورت مردم او را