Бар хок дарат пой дар оташ бӯдан

بر خاکِ درت پای در آتش بودن

Хуштар будам каз дгарии хуш бӯдан

خوشتر بودم کز دگری خوش بودن

Гуфтӣ : « ситамами макаш ! » хушам меояд

گفتی: «ستمم مکش!» خوشم میآید

Аз чун ту самани барии ситами каш бӯдан

از چون تو سمن بری ستم کش بودن