Аз бас ки дилам бсухт зини кордршт

از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت

Рӯзии сад раҳ ба дасти худ худро кишт

روزی صد ره به دست خود خود را کشت

Ҷомии ду , май муғонаи хоҳ аз зардушт

جامی دو، می مغانه خواه از زردشت

То боз кунам қабои одам аз пушт

تا باز کنم قبای آدم از پشت