Абрӣ ки рухи боғ кунун хоҳад шаст

ابری که رخ باغ کنون خواهد شست

Гулро ба гулоби байн ки чун хоҳад шаст

گل را به گلاب بین که چون خواهد شست

Гул меояд бо қадаҳии хӯн дар даст

گل میآید با قدحی خون در دست

Аз умри магари даст ба хӯн хоҳад шаст

از عمر مگر دست به خون خواهد شست