Чун гул ба дил афрӯхта мебояд буд
چون گل به دل افروخته میباید بود
Чун ғунча ба лаб дӯхта мебояд буд
چون غنچه به لب دوخته میباید بود
Чун ҳаст ваболи мо сухани гуфтани мо
چون هست وبالِ ما سخن گفتن ما
Чун шамъи забон сӯхта мебояд буд
چون شمع زبان سوخته میباید بود