Шамъ омад ва гуфт : дод ман бояд хост

شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست

Каз оташ сӯзанда бимонадам каму кост

کز آتشِ سوزنده بمانْدَم کم و کاست

То дар сар ман нишаст ногуҳи оташ

تا در سرِ من نشست ناگه آتش

Гӯйии ту ки дил буд ки аз ман бархест

گویی تو که دل بود که از من برخاست