Дар вақти баён , ақли сухан санҷ марост

در وقت بیان،‌عقل سخن سنج مراست

Дар вақти маъонии ду ҷаҳон ганҷ марост

در وقت معانی دو جهان گنج مراست

Бо ин ҳамаи як зарраи ним фориғ аз онк

با این همه یک ذرّه نیم فارغ از آنک

Гар ман манам ва агар ним ранҷ марост

گر من منم و اگر نیم رنج مراست