Нури чашми Мустафоу Муртазо

نور چشم مصطفی و مرتضی

Шамъи ҷамъи анбёءи воўлё

شمع جمع انبیاء واولیا

Ҷамъ карда ҳасани халқу ҳасани занн

جمع کرده حسن خلق و حسن ظن

Ҷумлаи афъол чун номаши ҳасан

جملهٔ افعال چون نامش حسن

Рӯй ӯ дар гесуӣ чун пари зоғ

روی او در گیسوی چون پر زاغ

Ҳамчуи хуршедии ҳамаи чашму чароғ

همچو خورشیدی همه چشم و چراغ

Дар мурувват чун ҷаҳон пурпеч дид

در مروت چون جهان پرپیچ دید

Хост то ҷумла бубахшад ҳеҷ дид

خواست تا جمله ببخشد هیچ دید

Ҷади вай каз ваии ду олам буд пар

جد وی کز وی دو عالم بود پر

Сохтӣ худро барои ӯ шутур

ساختی خود را برای او شتر

Дар намозаш бар китфи бншондӣ

در نمازش بر کتف بنشاندی

Қурраи алъайн намозаш хондӣ

قرة العین نمازش خواندی

Ин чунин олии абу ҷад кон ӯст

این چنین عالی اب و جد کان اوست

Ҷумлаи офоқ абҷад хон ӯст

جملهٔ آفاق ابجد خوان اوست

Заҳрро бо ҷад худ шуд ин писар

زهر را با جد خود شد این پسر

Қатлро шуд он дигар як бо падар

قتل را شد آن دگر یک با پدر

Он лабии кӯи шер Заҳро хӯрд боз

آن لبی کو شیر زهرا خورد باز

Мустафо додаш бидон лаби қиблаи боз

مصطفی دادش بدان لب قبله باز

Чун тавон кардани гузар ки заҳр ро

چون توان کردن گذر که زهر را

Хӯни тавон кардани ҷигари ин қаҳр ро

خون توان کردن جگر این قهر را

Номи хасмаш гарчи пурседанд боз

نام خصمش گرچه پرسیدند باز

Тан заду тани кушта дар дил дод роз

تن زد و تن کشته در دل داد راز

Нӯш кард он заҳр ва ғаммозӣ накард

نوش کرد آن زهر و غمازی نکرد

Ҷон бидоду тарки ҷон бозӣ накард

جان بداد و ترک جان بازی نکرد

Заҳр шуд зери вбри афканд аз зибр

زهر شد زیر وبر افکند از زبر

Он ҷигари гӯшаи паямбарро ҷигар

آن جگر گوشه پیمبر را جگر

Лухти лухташ аз ҷигари хӯни аўФтод

لخت لختش از جگر خون اوفتاد

Тока дар хӯни ҷонаши беруни аўФтод

تاکه در خون جانش بیرون اوفتاد

Срхдид аз хӯни ҷони сад ҷой ӯ

سرخدید از خون جان صد جای او

Ҳар ки шуд дрхўни ҷонаши вой ӯ

هر که شد درخون جانش وای او