Фотимаи хотуни ҷинати ногуҳӣ

فاطمه خاتون جنت ناگهی

Пеш Сайид рафт дар хлўтгҳӣ

پیش سید رفت در خلوتگهی

Гуфт кард аз оси дастами обила

گفت کرد از آس دستم آبله

Як канизак аз ту мехоҳам сала

یک کنیزک از تو میخواهم صله

То маро аз оси ранҷӣ кам расад

تا مرا از آس رنجی کم رسد

То кӣм аз оси чандин ғам расад

تا کیم از آس چندین غم رسد

Оси гардунам чу як арзан буд

آس گردونم چو یک ارزن بود

Ос кардан худ чаҳ кори ман буд

آس کردن خود چه کار من بود

Ваии аҷаб дар пеши ҳайдари рӯзгор

وی عجب در پیش حیدر روزگار

Буд он соъати ғанимати бишмор

بود آن ساعت غنیمت بیشمار

Даст бикшод ва бубахшед он ҳама

دست بگشاد و ببخشید آن همه

Ҳеҷ нагузошт аз барои Фотима

هیچ نگذاشت از برای فاطمه

Як дуоаши омухти зебоу азиз

یک دعاش آموخت زیبا و عزیز

Гуфт ин беҳтари тарозони ҷумлаи чиз

گفت این بهتر ترازان جمله چیز

Чун намонад аз анбиёи мироси боз

چون نماند از انبیا میراث باز

Кор чандинӣ макун брхўди дароз

کار چندینی مکن برخود دراز

Ҳони чгўӣии зулм буд ин ё набӯд

هان چگوئی ظلم بود این یا نبود

Буд ин шафқати ҳамаи дайн ё набӯд

بود این شفقت همه دین یا نبود

Онкӣ ӯ аз фақр фахр омад азиз

آنکه او از فقر فخر آمد عزیز

Кӣ гузорад ҳеҷ касро ҳеҷ чиз

کی گذارد هیچ کس را هیچ چیز

Ҳаст дунёи душмани ҳақ бе муҷоз

هست دنیا دشمن حق بی مجاز

Душмани ҳақ кӣ гузорад дӯсти боз

دشمن حق کی گذارد دوست باز

Гар сари дайни дорӣ эй бепоу сар

گر سر دین داری ای بی پا و سر

Роҳи дайн ин нест зини раҳ дар гузар

راه دین این نیست زین ره در گذر

Дайни ту аз баҳри халоси хеши дор

دین تو از بهر خلاص خویش دار

Дар ду олами дарди хоси хеши дор

در دو عالم درد خاص خویش دار

Бе шаки ин нододани ӣнҷои дайн буд

بی شک این نادادن اینجا دین بود

Дар фадаки садиқро ҳам ин буд

در فدک صدیق را هم این بود

Дарди ҳақгар доман ҷон гирадат

درد حق گر دامن جان گیردت

Ин таассуб кӣ гиребон гирадат

این تعصب کی گریبان گیردت

Инси ҳазрати ҷонФзоити бас буд

انس حضرت جانفزایت بس بود

То ки ту ҳастӣ худояти бас буд

تا که تو هستی خدایت بس بود