Доштӣ дар роҳи Аёзи симбр

داشتی در راه ایاز سیمبر

Хона ҳар рӯз бикшодяш дар

خانهٔ هر روز بگشادیش در

Дар дарун хона рафтӣ ӯ пагоҳ

در درون خانه رفتی او پگاه

Пас аз анҷо омадӣ наздики шоҳ

پس از انجا آمدی نزدیک شاه

Ин сухан гуфтанд пеши шаҳриёр

این سخن گفتند پیش شهریار

Шаҳриёр онҷоигаҳ шуд бе қарор

شهریار آنجایگه شد بی قرار

Хост то маълум гирданд тамом

خواست تا معلوم گرداند تمام

Тодри он хона чаҳ дорад он ғулом

تادر آن خانه چه دارد آن غلام

Омад ва он хона родр кард боз

آمد و آن خانه رادر کرد باز

Пўстинӣ дид шоҳи сари фароз

پوستینی دید شاه سر فراز

Ҳоли он ҳоле бипурсед аз аёс

حال آن حالی بپرسید از ایاس

Гуфт эй хусрав аз инам хушинос

گفت ای خسرو از اینم خودشناس

Рӯзи аввал чун кушоди ин дар маро

روز اول چون گشاد این در مرا

Бӯдааст ин пӯстин дар бар маро

بوده است این پوستین در بر مرا

Рӯзи аввал кин ғуломати банда буд

روز اول کاین غلامت بنده بود

Дар буриши ин пӯстин жанда буд

در برش این پوستین ژنده بود

Боз чун имрӯзи чандин қадар ёфт

باز چون امروز چندین قدر یافت

На зхўди кзшоаҳи олӣ садр ёфт

نه زخود کزشاه عالی صدر یافت

Чун ба байнами пӯстин худ пагоҳ

چون به بینم پوستین خود پگاه

Баъд аз он оем бхдмти пеши шоҳ

بعد از آن آیم بخدمت پیش شاه

То фаромӯшам нагардад кори хеш

تا فراموشم نگردد کار خویش

Пой берун нануҳум аз миқдори хеш

پای بیرون ننهم از مقدار خویش

Конкаҳи пой аз ҳади худ берун наад

کآنکه پای از حد خود بیرون نهد

Пой бар гирад зи ҷон дар хӯн наад

پای بر گیرد ز جان در خون نهد