Солики ҷонпарвар олам фурӯз
سالک جان پرور عالم فروز
Пеш дӯзах шуд чу оташи ҷумлаи сӯз
پیش دوزخ شد چو آتش جمله سوز
Гуфт эй зиндони маҳрӯмони роҳ
گفت ای زندان محرومان راه
Марҷаъ бе дувалатони подшоҳ
مرجع بی دولتان پادشاه
Доғи ҷони хайли маҳҷӯрони тўӣӣ
داغ جان خیل مهجوران توئی
Оташи афрӯзи дили даврони тўӣӣ
آتش افروز دل دوران توئی
Ҷавҳари мдқўқро заҳр омадӣ
جوهر مدقوق را زهر آمدی
Нафаси сагро матбах қаҳр омадӣ
نفس سگ را مطبخ قهر آمدی
Оташи ишқ ту шуд чун машъала
آتش عشق تو شد چون مشعله
Сохтӣ девонагонро силсила
ساختی دیوانگان را سلسله
Он слосл гарчи ҳам аъноқи рост
آن سلاسل گرچه هم اعناق راست
Лек лоиқи гардани ушшоқи рост
لیک لایق گردن عشاق راست
Ҷомаи ҷанг аз чаҳ дар пӯшида
جامهٔ جنگ از چه در پوشیدهٔ
наменадонам бо ки мекӯшида
می ندانم با که میکوشیدهٔ
Ту зи ишқ аз бас ки оташ ёфтӣ
تو ز عشق از بس که آتش یافتی
Ҳар замонии ташна тар ме тофтӣ
هر زمانی تشنه تر می تافتی
Чанд тобии зулфи дилбандон на
چند تابی زلف دلبندان نهٔ
Чанд сӯзии зи орзӯмандони нҳء
چند سوزی ز آرزومندان نهء
Вари ҳама аз орзӯи сӯзии чунин
ور همه از آرزو سوزی چنین
Пас чаҳ месӯзӣ чаҳ афрӯзии чунин
پس چه میسوزی چه افروزی چنین
Гар харидии сӯз ӯ то сӯхтӣ
گر خریدی سوز او تا سوختی
Ончии бхридӣ чаро бФрўхтӣ
آنچه بخریدی چرا بفروختی
Чун ту чандини сӯзи дорӣу гудоз
چون تو چندین سوز داری و گداز
Ҳам бисӯз хеши кор ман бисоз
هم بسوز خویش کار من بساز
Зини сухани оташи бдўзхи дрФтод
زین سخن آتش بدوزخ درفتاد
ГФтӣии дарёи ббрзхи дрФтод
گفتئی دریا ببرزخ درفتاد
Гуфт мисўзми ман аз андӯҳи хеш
گفت میسوزم من از اندوه خویش
Оташин дорам дарин ғами кӯҳи хеш
آتشین دارم درین غم کوه خویش
Бар ҷигар обам намонад ва дар ҷҳим
بر جگر آبم نماند و در جحیم
ё ҳама зақум ёбам ё ҳмим
یا همه زقّوم یابم یا حمیم
Ман ду мағз афтодаам дар сад зҳир
من دو مغز افتاده ام در صد زحیر
Он ду мағзам оташасту змҳрир
آن دو مغزم آتش است و زمهریر
Зодмӣу санги афрӯзами ҳама
زآدمی و سنگ افروزم همه
Лек ман аз бими худ сӯзами ҳама
لیک من از بیم خود سوزم همه
На змлкми бими вена аз молик аст
نه زملکم بیم ونه از مالک است
Бими ман аз кули шийъ ҳолк аст
بیم من از کل شیء هالک است
Гар براردи ошиқии оҳии зи дил
گر برآرد عاشقی آهی ز دل
Ман бисӯзам зуд ногоҳе зи дил
من بسوزم زود ناگاهی ز دل
Чун дилам аз хавфи худ ноэмин аст
چون دلم از خوف خود ناایمن است
Бар зФонми ҷумлаи ҷуз ё муъмин аст
بر زفانم جمله جز یا مؤمن است
Ин сарришта чу шамъ эй аҳли роз
این سررشته چو شمع ای اهل راز
Андари оташ кӣ туоне ёфт боз
اندر آتش کی توانی یافت باز
Ту бирав кин ҷойгаҳи ҷой ту нест
تو برو کاین جایگه جای تو نیست
Оташи дӯзахи бболоӣ ту нест
آتش دوزخ ببالای تو نیست
Солик омад пеши пери длФрўз
سالک آمد پیش پیر دلفروز
Қиссае бргФтш алҳақ ҷумлаи сӯз
قصهای برگفتش الحق جمله سوز
Пер гуфташ ҳаст дӯзахи бишкӣ
پیر گفتش هست دوزخ بیشکی
Асли дунё гарчи бошад андакӣ
اصل دنیا گرچه باشد اندکی
Халқ месӯзанд дар ваии ҷумлаи пок
خلق میسوزند در وی جمله پاک
Ҳечкасро нест зу бими ҳалок
هیچکس را نیست زو بیم هلاک
Гоҳи беморяши рангоранги нақд
گاه بیماریش رنگارنگ نقد
Гуҳи зи дрмонҳоши сар аз санги нақд
گه ز درمانهاش سر از سنگ نقد
Гоҳ сармо карда сардии бишмор
گاه سرما کرده سردی بیشمار
Гуҳ згрмӣ карда гармо бе қарор
گه زگرمی کرده گرما بی قرار
Ин чунин аз ишқи дунё дар вела
این چنین از عشق دنیا در وله
Чист дунёи дори ман лои дори ?ла
چیست دنیا دار من لا دار له
Ранҷи дунёи ҷумла дар хусрон дайнаст
رنج دنیا جمله در خسران دینست
Тарки он гуфтани ҳаме таҳсил инаст
ترک آن گفتن همی تحصیل اینست
Каси бадунё дар агар бошад ҷунайд
کس بدنیا در اگر باشد جنید
Ҳам наёрад кард мӯшии мурдаи сайд
هم نیارد کرد موشی مرده صید
То бад-ӣн дар шоҳбозии сари фароз
تا بدین در شاهبازی سر فراز
Аз сар ғифлат надорад дасти боз
از سر غفلت ندارد دست باز
Ҳарчӣ он бо ту фурӯ ноед бхок
هرچه آن با تو فرو ناید بخاک
Он ҳамаи дунё буд на дайни пок
آن همه دنیا بود نه دین پاک