Исои Марям ба ғории рафта буд

عیسی مریم به غاری رفته بود

Дар миёни ғори мардии хуфта буд

در میان غار مردی خفته بود

Гуфт бархез эй зи олам бе хабар

گفت برخیز ای ز عالم بی خبر

Кор кун то тӯшаи ёбии магар

کار کن تا توشهٔ یابی مگر

Гуфт ман кори ду олам карда ам

گفت من کار دو عالم کرده ام

То абади мулкӣ мусаллам карда ам

تا ابد ملکی مسلم کرده ام

Гуфт ҳин кор ту чист эй марди роҳ

گفت هین کار تو چیست ای مرد راه

Гуфт дунё шуд марои икбрги коҳ

گفت دنیا شد مرا یکبرگ کاه

Ҷумлаи дунё ба ноне медаҳум

جملهٔ دنیا به نانی میدهم

Нон ба саг чун устихонӣ медаҳум

نان به سگ چون استخوانی میدهم

Муддатӣ шуд то зи дунёи фориғам

مدتی شد تا ز دنیا فارغم

Нестам ман Тифли бозии болиғам

نیستم من طفل بازی بالغم

Болиғам бо лаъиб ва бо лаҳвам чикор

بالغم با لعب و با لهوم چکار

Фориғам бо ғифлату саҳвам чикор

فارغم با غفلت و سهوم چکار

Исои Марям чу башнавад ин сухан

عیسی مریم چو بشنود این سخن

Гуфт акнӯн ҳарчӣ мехоҳӣ бикун

گفت اکنون هرچه میخواهی بکن

Чун зи дунёи фориғӣ озод хуфт

چون ز دنیا فارغی آزاد خفت

Хоби хуш бодат бихуфт ва шод хуфт

خواب خوش بادت بخفت و شاد خفت

Чун з дунё нестат ғмхўоргӣ

چون ز دنیا نیستت غمخوارگی

Карда дории корҳо якборагӣ

کرده داری کارها یکبارگی