Солик омад бо ду чашм хӯн фишон
سالک آمد با دو چشم خون فشان
Чун замин афтод пеши осмон
چون زمین افتاد پیش آسمان
Гуфт эй султони олами омада
گفت ای سلطان عالم آمده
Пой то сари тоқу торами омада
پای تا سر طاق و طارم آمده
Ҷумла дар ту гуми ту болои ҳама
جمله در تو گم تو بالای همه
Ҷумла чун қатраи ту дарёии ҳама
جمله چون قطره تو دریای همه
Ҳам қавии дили ҳам қавии ҳиммати тўӣӣ
هم قوی دل هم قوی همت توئی
Халқи оламро вале неъмати тўӣӣ
خلق عالم را ولی نعمت توئی
Чашми нгшодсти каси чандин ки ту
چشم نگشادست کس چندین که تو
Худ ки гашт аз пеш ва пас чандин ки ту
خود که گشت از پیش و پس چندین که تو
Бо ҳазорон дида мегардӣда
با هزاران دیده میگردیدهٔ
Лоҷарами пайвастаи соҳиби дида
لاجرم پیوسته صاحب دیدهٔ
Ин ҳамаи гардиданат мақсӯд чист
این همه گردیدنت مقصود چیست
Доимат омад шудӣ маҳдӯд чист
دایمت آمد شدی محدود چیست
Чанд бошӣ эй фалаки саргаштаи ту
چند باشی ای فلک سرگشته تو
Чанд гардӣ дар шафақи оғиштаи ту
چند گردی در شفق آغشته تو
Гарчи бисёре бгрдидии мудом
گرچه بسیاری بگردیدی مدام
Сайр аз сирати нгрдидии тамом
سیر از سیرت نگردیدی تمام
Чанд оӣӣ аз зибр бо зери ту
چند آئی از زبر با زیر تو
Зин шуд омад мингрдии сайри ту
زین شد آمد مینگردی سیر تو
Ҳар шабӣ чун пар зоғат мебаранд
هر شبی چون پر زاغت میبرند
Зохтрони чандин чароғат мебаранд
زاختران چندین چراغت میبرند
Зончаҳи миҷўӣии маро огоҳ кун
زانچه میجوئی مرا آگاه کن
Дасти ман гиру маро ҳамроҳ кун
دست من گیر و مرا همراه کن
Ман чу ту саргаштаам бо ман бисоз
من چو تو سرگشته ام با من بساز
Парда кун аз рӯй ин мақсӯди боз
پرده کن از روی این مقصود باز
Чун фалак башнавад гуфт эй бе қарор
چون فلک بشنود گفت ای بی قرار
Ин ҳама бо ман надорад ҳеҷ кор
این همه با من ندارد هیچ کار
Ту чунин доне ки бўӣӣ барда ам
تو چنین دانی که بوئی برده ام
Не ки ман сар то қадам дар парда ам
نی که من سر تا قدم در پرده ام
Зорзўии ин на сар дорам на пой
زآرزوی این نه سر دارم نه پای
Нест як соъати қарорами ҳеҷ ҷой
نیست یک ساعت قرارم هیچ جای
Рӯз дар дӯди кабӯдам бе гуноҳ
روز در دود کبودم بی گناه
Ҷумлаи шаби монда дар оби сиёҳ
جملهٔ شب مانده در آب سیاه
Зини талаби дрхўни ҳамеи гирдами мудом
زین طلب درخون همی گردم مدام
Гар нмибинии шафақи байни вассалом
گر نمیبینی شفق بین والسلام
Рӯзу шаб чун ҳалқа мегардад серум
روز و شب چون حلقه میگردد سرم
То ки мегуяд даруни дили дирам
تا که میگوید درون دل درم
Ҳамчуи гўӣии монда дар чавгони чунин
همچو گوئی مانده در چوگان چنین
Чанд хоҳам буд саргардони чунин
چند خواهم بود سرگردان چنین
Ҳалқаам гум шудаи поу серум
حلقه ام گم شده پا و سرم
Лоҷарам чун ҳалқаи монда бар дирам
لاجرم چون حلقه مانده بر درم
Дам ба дами дасти қазои мирондм
دم به دم دست قضا میراندم
Гӯш ман бигрифта мигрдондм
گوش من بگرفته میگرداندم
Онкӣ ҳар шаби осмон пар ахтараст
آنکه هر شب آسمان پر اخترست
Осмон нест ин ки ташт ахгараст
آسمان نیست این که طشت اخگرست
Чун зи Қатарон ҷома созад дар барам
چون ز قطران جامه سازد در برم
БрФшонди ташти ахгар бар серум
برفشاند طشت اخگر بر سرم
То ба кӣ чун суфиён бе қарор
تا به کی چون صوفیان بی قرار
Чарх хоҳам зад дарин майдони кор
چرخ خواهم زد درین میدان کار
То ба кӣ саргаштагии дайни доштан
تا به کی سرگشتگی دین داشتن
Ҷома дар тоқ аз паии ин доштан
جامه در طاق از پی این داشتن
Қарнҳо гардӣдаам шебу фароз
قرنها گردیده ام شیب و فراز
Оқибат тай карда хоҳам монад боз
عاقبت طی کرده خواهم ماند باز
Гар басӣ биншинӣ эй солик барам
گر بسی بنشینی ای سالک برم
Ман дар ин роҳ аз ту саргардони терм
من در این راه از تو سرگردان ترم
Солик омад пеши пери Авестоад
سالک آمد پیش پیر اوستاد
Ҳоли худ бргФти ончаши аўФтод
حال خود برگفت آنچش اوفتاد
Пер гуфташ осмон саргашта аст
پیر گفتش آسمان سرگشته است
Вази шафақ дар хӯни дил оғишта аст
وز شفق در خون دل آغشته است
Осиё ӯ гар оварадӣ шикаст
آسیای او گر آوردی شکست
Нестии саргаштагиро пои баст
نیستی سرگشتگی را پای بست