Буъалии тӯсии зи ишқи ошуфта буд

بوعلی طوسی ز عشق آشفته بود

Ҳамчуи оби зар сухан мегуфта буд

همچو آب زر سخن میگفته بود

Оқибат чун рӯзи бас бегоҳ шуд

عاقبت چون روز بس بیگاه شد

Гуфт дардо кин сухан кӯтоҳ шуд

گفت دردا کاین سخن کوتاه شد

Зонка рӯзиро ки шаб дар пай буд

زانکه روزی را که شب در پی بود

Лоиқи ин ҳарфи ҳаргиз кӣ буд

لایق این حرف هرگز کی بود

Сабр бояд кард то рӯзии тамом

صبر باید کرد تا روزی تمام

Дар расад конро набошад шаби мудом

در رسد کانرا نباشد شب مدام