Солики саргашта чун мастии хароб

سالک سرگشته چون مستی خراب

Шуд дилии партоби пеши офтоб

شد دلی پرتاب پیش آفتاب

Гуфт эй слтонсргитии навард

گفت ای سلطانسرگیتی نورد

Дар ҷаҳон бисёр дидаи гарму сард

در جهان بسیار دیده گرم و سرد

эй бФизу равшании бардаи сабақ

ای بفیض و روشنی برده سبق

Бӯда брчорми самои заррини тибқ

بوده برچارم سما زرین طبق

Гарм кардӣ зоти зрёт ро

گرم کردی ذات ذریات را

Ошиқии омухтии заррот ро

عاشقی آموختی ذرات را

Гарна султони илм чун мезанӣ

گرنهٔ سلطان علم چون میزنی

Кӯси заррини субҳдам чун мезанӣ

کوس زرین صبحدم چون میزنی

Ҳаст ангуштят дар ҳар равзанӣ

هست انگشتیت در هر روزنی

Зарраи зарраи дида чун равшанӣ

ذره ذره دیدهٔ چون روشنی

Ту баҳақи чашму чароғи олимӣ

تو بحق چشم و چراغ عالمی

Ин ҷаҳонро ваон ҷаҳонро муҳаррамӣ

این جهان را وان جهان را محرمی

Гоҳи санг аз файз гавҳар мекунӣ

گاه سنگ از فیض گوهر میکنی

Гоҳи мис бекимиё зар мекунӣ

گاه مس بی کیمیا زر میکنی

Рахши гардуни зери рони дории мудом

رخش گردون زیر ران داری مدام

Маликат ҳар дўҷҳони дории мудом

ملکت هر دوجهان داری مدام

Пухтагии ҷумлаи хомони зи тест

پختگی جملهٔ خامان ز تست

Зинату зеби накӯи номони зи тест

زینت و زیب نکو نامان ز تست

Ман зи мақсӯдами ҷудо афтода ам

من ز مقصودم جدا افتاده ام

Сарнигӯн дар сад бало афтода ам

سرنگون در صد بلا افتاده ام

Гар зи мақсӯдам нишоне медиҳӣ

گر ز مقصودم نشانی میدهی

Мурдаро ингор ҷонӣ медиҳӣ

مرده را انگار جانی میدهی

Офтоби ин қиссаро чун кард гӯш

آفتاب این قصه را چون کرد گوش

Бар Рахши парвин ашк омад Биҷӯш

بر رخش پروین اشک آمد بجوش

Гуфт ман ҳам низ ғамгинам чу ту

گفت من هم نیز غمگینم چو تو

Дам бидам саргаштаи инам чу ту

دم بدم سرگشتهٔ اینم چو تو

Рӯй зардами зини ғаму ҷомаи кабӯд

روی زردم زین غم و جامه کبود

Мизнми так дар фарози вдри фурӯд

میزنم تک در فراز ودر فرود

Рӯзу шаби зини ишқ аФрўзндаҳ ам

روز و شب زین عشق افروزنده ام

Солу моҳ аз шавқ ин сӯзанда ам

سال و ماه از شوق این سوزنده ام

Пой аз сар менадонам сари зи пой

پای از سر می ندانم سر ز پای

Медувум ҳар соъат аз ҷоӣии биҷой

میدوم هر ساعت از جائی بجای

Чашма беоб аз ин ғам монда ам

چشمهٔ بی آب از این غم مانده ام

Доимо дар тоби азин ғам монда ам

دایماً در تاب ازین غم مانده ام

Гуҳи сипар бар об андозам зи меғ

گه سپر بر آب اندازم ز میغ

Гуҳи бқтли хеши дасти орми бтиғ

گه بقتل خویش دست آرم بتیغ

Гоҳ бар хоки аўФтми зини дарди ман

گاه بر خاک اوفتم زین درد من

Гуҳи броими сурх ва гоҳе зарди ман

گه برآیم سرخ و گاهی زرد من

Сад ҳазорон ранг дар кор оварам

صد هزاران رنگ در کار آورم

То магари бўӣӣ падедор оварам

تا مگر بوئی پدیدار آورم

Бесар ва бен гарчи мигрдм чу гӯй

بی سر و بن گرچه میگردم چو گوی

Кор май брноидм аз рангу буи

کار می برنایدم از رنگ و بوی

Ман ки чашмами вена ҳама гардӣда ам

من که چشمم وین همه گردیده‌ام

Кофарамгар ҳеҷ бӯе дида ам

کافرم گر هیچ بویی دیده‌ام

Гарда ҳар шаб барам дар кӯй ӯ

گردهٔ هر شب برم در کوی او

То магар чизе кунад бар рӯй ӯ

تا مگر چیزی کند بر روی او

Ман зи ту ҳайрон терм бигузар зи ман

من ز تو حیران ترم بگذر ز من

Зонка накушояд турои ин дар зи ман

زانکه نگشاید ترا این در ز من

Солик омад пеши пери дидаи вар

سالک آمد پیش پیر دیده ور

Кард аз ҳоли худаш ҳолеи хабар

کرد از حال خودش حالی خبر

Пер гуфташ офтоби андари сифат

پیر گفتش آفتاب اندر صفت

Боргоҳ ҳимматасту маърифат

بارگاه همتست و معرفت

Ҳаркии соҳиб ҳиммат омад мард шуд

هرکه صاحب همت آمد مرد شد

Ҳамчуи хуршед аз баландӣ фард шуд

همچو خورشید از بلندی فرد شد

Гар чу гавҳари ҳиммати олӣ буд

گر چو گوهر همت عالی بود

Бар сари зари ҷои ту холӣ буд

بر سر زر جای تو خالی بود

Гар баҳри чизеи фурӯди оӣии бароа

گر بهر چیزی فرود آئی براه

Кӣ туоне хӯрд ҷом аз дасти шоҳ

کی توانی خورد جام از دست شاه