Хусравии рӯзӣ ғуломӣ мехарид

خسروی روزی غلامی میخرید

КоФтобши пеш мураккаб медавид

کافتابش پیش مرکب میدوید

Дар накӯи рўӣӣ касе ҳамто надошт

در نکو روئی کسی همتا نداشت

Шуд зи паҳнои сарви кон боло надошт

شد ز پهنا سرو کان بالا نداشت

Чун бболои сарви вори устода буд

چون ببالا سرو وار استاده بود

Сарв ӯро бандаи озода буд

سرو او را بندهٔ آزاده بود

Аз рух ӯ ҳам қамар дар вай гурехт

از رخ او هم قمر در وی گریخت

Вази лаб ӯ ҳам шукр дрнӣ гурехт

وز لب او هم شکر درنی گریخت

Офтобӣ буд аз сар то бпоӣ

آفتابی بود از سر تا بپای

Кас надидаст офтобӣ дар қабоӣ

کس ندیدست آفتابی در قبای

Гар сухан гуфтӣ гуҳари мирихтӣ

گر سخن گفتی گهر میریختی

Вари бхндидии шукри мирихтӣ

ور بخندیدی شکر میریختی

Сад ҳазорон ошиқаши дркўӣ буд

صد هزاران عاشقش درکوی بود

Зонка рӯй он буд чун он рӯй буд

زانکه روی آن بود چون آن روی بود

Кофари зулфаш ки аз вай дайн шудӣ

کافر زلفش که از وی دین شدی

Ҳалқа ӯ аз дар сад чин шудӣ

حلقهٔ او از در صد چین شدی

Наргисаши бодомро ду мағз дошт

نرگسش بادام را دو مغز داشت

Кофарӣу ҷодўӣӣ нағз дошт

کافری و جادوئی نغز داشت

Чун намӯдӣ аз садаф дар адан

چون نمودی از صدف در عدن

Ақлро дандони шикастӣ дар даҳан

عقل را دندان شکستی در دهن

Чун кушодии дарҷи лаъл аз хандаи боз

چون گشادی درج لعل از خنده باز

Мурдаи сад солаи гаштии зиндаи боз

مردهٔ صد ساله گشتی زنده باز

Гар сухан гӯям зи танагии даҳонаш

گر سخن گویم ز تنگی دهانش

Дрнгнҷди ҳеҷ мўӣии ҷуз майонаш

درنگنجد هیچ موئی جز میانش

Офтоб аз шарм ӯ рухи зард буд

آفتاب از شرم او رخ زرد بود

Субҳро аз шавқ ӯ дами сард буд

صبح را از شوق او دم سرد بود

Мавсими хуш буду айёми баҳор

موسم خوش بود و ایام بهار

Нозанинони чаманро рӯзи бор

نازنینان چمن را روز بار

Рӯй саҳрои ҷумлаи рангоранг буд

روی صحرا جمله رنگارنگ بود

Сабза бисёреу олами танг буд

سبزه بسیاری و عالم تنگ بود

Булбул шӯрида мегардид хуш

بلبل شوریده میگردید خوش

Пеш гул мегуфт роҳи хоркаш

پیش گل میگفت راه خارکش

Ҳам гули нозуки лабӣ пурханда дошт

هم گل نازک لبی پرخنده داشت

Ҳам бунафшаи сар ба бар афканда дошт

هم بنفشه سر به بر افکنده داشت

Ёсаминро як зФон афзӯн фитод

یاسمین را یک زفان افزون فتاد

Зон зи танагии даҳон берун фитод

زان ز تنگی دهان بیرون فتاد

Наргистар ташти заррин бар димоғ

نرگس تر طشت زرین بر دماغ

Чашми бигушодаи хушӣ бар рӯй боғ

چشم بگشاده خوشی بر روی باغ

Ганҷи қоруни бозибри афтода буд

گنج قارون بازبر افتاده بود

Оби хзрондри ҳзри афтода буд

آب خضراندر حضر افتاده بود

Дар чунин вақте чунин зебои рухӣ

در چنین وقتی چنین زیبا رخی

Менадонам то тавон зад шаҳи рухӣ

میندانم تا توان زد شه رخی

Шоҳро азми чунин шаҳ рух фитод

شاه را عزم چنین شه رخ فتاد

Азми ҷашнии тоза ва фаррух фитод

عزم جشنی تازه و فرخ فتاد

Чун меаҳ боғ ҷашн оростанд

چون میاه باغ جشن آراستند

Он ғуломи симбрро хостанд

آن غلام سیمبر را خواستند

Дар миёни ҷашни шоҳи неки ном

در میان جشن شاه نیک نام

Хост то густох гардад он ғулом

خواست تا گستاخ گردد آن غلام

Гуфт соқиро ки як соғари шароб

گفت ساقی را که یک ساغر شراب

Пеш ӯ бар то чисон ояд зи об

پیش او بر تا چسان آید ز آب

Баради соқии пеш ӯ дар ҳоли ҷом

برد ساقی پیش او در حال جام

Сар бболо барнаёварад он ғулом

سر ببالا برنیاورد آن غلام

Шаҳ ишорат кард ҳоҷибро ки хез

شه اشارت کرد حاجب را که خیز

Ту бадви даҳ ҷому гӯ дар ҷонати рез

تو بدو ده جام و گو در جانت ریز

Май з ҳоҷиб наситад он бадари мунир

می ز حاجب نستد آن بدر منیر

Шоҳ гуфто ҳаст ин кори вазир

شاه گفتا هست این کار وزیر

Баради пеш ӯ вазири шоҳи ҷом

برد پیش او وزیر شاه جام

Оқибати ҳам ҷом азу наситад ғулом

عاقبت هم جام ازو نستد غلام

Шоҳ бархесту бадасти хештан

شاه برخاست و بدست خویشتن

Баради ҷомии пеши сарви симтн

برد جامی پیش سرو سیمتن

Ҳам бнстд зу ва тан мезад хамӯш

هم بنستد زو و تن میزد خموش

Зини сабаби хӯн вазир омад Биҷӯш

زین سبب خون وزیر آمد بجوش

Гуфт охири ҷоми нстонии зи шоҳ

گفت آخر جام نستانی ز شاه

Беадабтар аз ту набӯд дар сипоҳ

بی ادب تر از تو نبود در سپاه

Шоҳ бар по ва ту сарафканда

شاه بر پا و تو سرافکندهٔ

Бандагиро ростии зебанда

بندگی را راستی زیبندهٔ

Он ғулом овоз дод он ҷойгоҳ

آن غلام آواز داد آن جایگاه

Гуфт азон дар пеши ман устоди шоҳ

گفت ازان در پیش من استاد شاه

Каз касе нагирифтаам албата ҷом

کز کسی نگرفته ام البته جام

Фахри ман худ то қиёмати ин тамом

فخر من خود تا قیامت این تمام

Гар зи ҳаркаси ҷом май бстонмӣ

گر ز هرکس جام می بستانمی

Кӣ чунин шоистаи слтонмӣ

کی چنین شایستهٔ سلطانمی

Аз хамӯшӣ бад намеуфтад маро

از خموشی بد نمی افتد مرا

Нектар зин худ намеуфтад маро

نیک تر زین خود نمی افتد مرا

Чун наомад ҷоми аввал дар хӯрам

چون نیامد جام اول در خورم

Шоҳ устодаст охир бар серум

شاه استادست آخر بر سرم

Гар бовели ҷоми қонеъи гштмӣ

گر باول جام قانع گشتمی

Аз вазиру шоҳи зойеъи гштмӣ

از وزیر و شاه ضایع گشتمی

Гар кунад фонӣ ва ё боқии маро

گر کند فانی و یا باقی مرا

То абади шаҳи бас буд соқии маро

تا ابد شه بس بود ساقی مرا

Шоҳ гуфт алҳақ ғуломӣ дархураст

شاه گفت الحق غلامی درخورست

Халқ ӯ аз халқ ӯ никўтрст

خلق او از خلق او نیکوترست

Рӯй хубу ҳиммат ъолиш ҳаст

روی خوب و همت عالیش هست

Бо чунин каси ҷовдон бояд нишаст

با چنین کس جاودان باید نشست

Ҳарки аз ҳиммати дарин роҳ омадаст

هرکه از همت درین راه آمدست

Гар гдоӣӣ мекунад шоҳ омадаст

گر گدائی میکند شاه آمدست