Солик аз хуршед чун огоҳ шуд
سالک از خورشید چون آگاه شد
Оқибат бархест пеш моҳ шуд
عاقبت برخاست پیش ماه شد
Гуфт ҳон эй чашмаи афрӯхта
گفت هان ای چشمهٔ افروخته
Бар манозили рӯз ва шаб омӯхта
بر منازل روز و شب آموخته
Ҳар замон дар манзилии дигар рӯй
هر زمان در منزلی دیگر روی
Гуҳ ба пои оеу гуҳ бо сари шӯй
گه به پا آیی و گه با سر شوی
Ҳар сари ма май шӯии нав аз камол
هر سر مه میشوی نو از کمال
Лоҷарам рӯй ту мегиранд фол
لاجرم روی تو میگیرند فال
Дар шаби торик танҳо май рӯй
در شب تاریک تنها میروی
Машъала дар дасти зебо май рӯй
مشعله در دست زیبا میروی
Зангии шабро ту додӣ гӯшмол
زنگی شب را تو دادی گوشمال
Гурги зулматро ту кардӣ дар ҷувол
گرگ ظلمت را تو کردی در جوال
Хаймае дории зи нури онро таноб
خیمهای داری ز نور آن را طناب
Аз таноб ӯ ҷаҳонии пари клоб
از طناب او جهانی پر کلاب
Чун сулаймони бод дар фармон турост
چون سلیمان باد در فرمان تراست
Лоҷарам аз нур шодравон турост
لاجرم از نور شادروان تراست
Ту сулаймон вааш ба шодравони дарӣ
تو سلیمانوش به شادروان دری
Кардае аз моҳи нави ангуштарӣ
کردهای از ماه نو انگشتری
Ин чунин мулкӣ ки ҳосил карда Эй
این چنین ملکی که حاصل کردهای
Гўиёи ту ҳал мушкил карда Эй
گوییا تو حل مشکل کردهای
Кардае чашмии сипед аз интизор
کردهای چشمی سپید از انتظار
Пас сияҳ коса мабошу шарми дор
پس سیهکاسه مباش و شرم دار
Гар хабари дории зи дарду сӯзи ман
گر خبر داری ز درد و سوز من
Ҳин нишонеи даҳ ки шаб шуд рӯзи ман
هین نشانی ده که شب شد روز من
Гуфт эй прсндаҳи вақт кор рафт
گفت ای پرسنده وقت کار رفت
Пеш аз мо қофила солор рафт
پیش از ما قافلهسالار رفت
Чун надидам ҳеҷ гирд аз қофила
چون ندیدم هیچ گرد از قافله
Рӯй ман аз ашк шуд пари обила
روی من از اشک شد پر آبله
Аввали маи умри як дам ёфта
اول مه عمر یک دم یافته
Зҳкаҳи олам шуда ғам ёфта
ضحکهٔ عالم شده غم یافته
Охир ҳар моҳи дили пари тафту тоб
آخر هر ماه دل پر تفت و تاب
Зор бар зардам нишинад офтоб
زار بر زردم نشیند آفتاب
Чун барояд офтоби равшанам
چون برآید آفتاب روشنم
Оташи сахти афканд дар хирманам
آتش سخت افکند در خرمنم
Гуҳи даҳон шер бошад ҷои ман
گه دهان شیر باشد جای من
Гоҳи каждуми сар наад дар пои ман
گاه کژدم سر نهد در پای من
Гоҳ дар хӯшаи кашандами ҳамчуи дос
گاه در خوشه کشندم همچو داس
Гоҳ дар говам чу аз зари санги ос
گاه در گاوم چو از زر سنگ آس
Гоҳ бар мизони чунонам май кашанд
گاه بر میزان چنانم میکشند
Гуҳи зиҳӣ дар хркмонм май кашанд
گه زهی در خرکمانم میکشند
Дар миёни ин ҳамаи сахтӣу тоб
در میان این همه سختی و تاب
Бод паймоем ҳама бо моҳтоб
باد پیمایم همه با ماهتاب
Аз чунин кас кӣ кушояди уқдаи боз ?
از چنین کس کی گشاید عقده باز؟
Хоссаи ковро уқда дорад зери газ
خاصه کاو را عقده دارد زیر گاز
Солик омад пеши пери солхўрд
سالک آمد پیش پیر سالخورد
Гоҳи ҳолу гуҳи баён ҳол кард
گاه حال و گه بیان حال کرد
Пер гуфташ ҳаст моҳ аз заъфи ҳол
پیر گفتش هست ماه از ضعف حال
Мондаи саргардони зи нуқсону камол
مانده سرگردان ز نقصان و کمال
Гуҳ шавад борӣк ва бе қадре шавад
گه شود باریک و بیقدری شود
Гуҳи ҷаҳони афрӯзад ва бадарӣ шавад
گه جهان افروزد و بدری شود
Чун надорад тоби хуршеди сипеҳр
چون ندارد تاب خورشید سپهر
Май намояди доғи ин нуқсони зи чеҳр
مینماید داغ این نقصان ز چهر
Аз пай ӯ меравад саргашта Эй
از پی او میرود سرگشتهای
Боз меҷӯяд азуи сари ришта Эй
باز میجوید ازو سر رشتهای
Гарчи дорад ҳасани маъшӯқаши камол
گرچه دارد حسن معشوقش کمال
ӯ надорад тоб ӯ аз ҳеҷ ҳол
او ندارد تاب او از هیچ حال
Лоҷарам дар нури қурб ӯ мудом
لاجرم در نور قرب او مدام
Фонӣ мутлақ шавад аз худ тамом
فانی مطلق شود از خود تمام
Чун набошад ошиқиро ҳавсила
چون نباشد عاشقی را حوصله
Заррае васлаш диҳад сад валвала
ذرهای وصلش دهد صد ولوله
Ҳарки ӯ дар ишқ ояд нотамом
هرکه او در عشق آید ناتمام
Саъии хӯн худ кунад саъии мудом
سعی خون خود کند سعی مدام