Буд шаҳрии баси қавӣ аммо хароб
بود شهری بس قوی اما خراب
Пой то сари шӯраи хӯрдаи зоФтоб
پای تا سر شوره خورده زآفتاب
Сад ҳазорон манзару девор ва дар
صد هزاران منظر و دیوار و در
АўФтодаҳи сарнигӯн бар икдгр
اوفتاده سرنگون بر یکدگر
Дид маҷнӯнии магари он шаҳр ро
دید مجنونی مگر آن شهر را
Дръмл оварда чандон қаҳр ро
درعمل آورده چندان قهر را
Дар таҳайюри истоди онҷоигоаҳ
در تحیر ایستاد آنجایگاه
Шаҳрро мекард ҳар сўӣии нигоҳ
شهر را میکرد هر سوئی نگاه
Нимрўзи онҷоигаҳ манзил гирифт
نیمروز آنجایگه منزل گرفت
Гўӣии онҷои пой ӯ дар гул гирифт
گوئی آنجا پای او در گل گرفت
Соилӣ гуфташ ки эй маҷнӯни роҳ
سایلی گفتش که ای مجنون راه
Аз чаҳ ҳайрони мондаи ин ҷойгоҳ
از چه حیران ماندهٔ این جایگاه
Сахти саргардону ғамгини монда
سخت سرگردان و غمگین ماندهٔ
Май чаҳ андешӣ ки чунин монда
می چه اندیشی که چنین ماندهٔ
Гуфт мондам дар таъаҷҷуби биқрор
گفت ماندم در تعجب بیقرار
Конзмон кин шаҳр будаст устувор
کآنزمان کاین شهر بودست استوار
Вонгҳии пар халқ будаст ин ҳама
وآنگهی پر خلق بودست این همه
Мисри ҷомеъи минмўдсти ин ҳама
مصر جامع مینمودست این همه
Он замон кин буд шаҳри мардумон
آن زمان کاین بود شهر مردمان
Ман куҷо будам надонам он замон
من کجا بودم ندانم آن زمان
Венаи замон коинҷо шудам ман ошкор
وین زمان کاینجا شدم من آشکار
То куҷои рафтанди чандон халқи зор
تا کجا رفتند چندان خلق زار
Ман куҷои бўдстми охири он замон
من کجا بودستم آخر آن زمان
ё куҷоанд ин замони он мардумон
یا کجااند این زمان آن مردمان
Ман набудам он замон ва эшон баданд
من نبودم آن زمان و ایشان بدند
Ман чу пайдои омадам пинҳон шуданд
من چو پیدا آمدم پنهان شدند
наменадонам ин суханро рӯйу роҳ
می ندانم این سخن را روی و راه
Ин таъаҷҷуб мекунам ин ҷойгоҳ
این تعجب میکنم این جایگاه
Кас чаҳ медонад ки ин паргор чист
کس چه میداند که این پرگار چیست
ё азин паргори берун кор чист
یا ازین پرگار بیرون کار چیست
Чун басӣ рафтам надидам пеши боз
چون بسی رفتم ندیدم پیش باز
Гаштам акнӯн бедилу бихўиши боз
گشتم اکنون بیدل و بیخویش باز
Ҳеҷ дилро ҷузи таҳайюр роҳ нест
هیچ دل را جز تحیر راه نیست
Ваз шуд омад ҷони кас огоҳ нест
وز شد آمد جان کس آگاه نیست