Солик омад пеши кӯҳи гавҳарӣ

سالک آمد پیش کوه گوهری

Гуфт эй машғӯли гавҳари парварӣ

گفت ای مشغول گوهر پروری

эй мурассаъи кара аз гавҳари камар

ای مرصع کره از گوهر کمر

Теғи дории ҳам зи оҳани ҳам зи зар

تیغ داری هم ز آهن هم ز زر

Пой бар ҷоӣӣ на ҷоӣии бадаст

پای بر جائی نهٔ جائی بدست

Зонка дорӣ бар сар гавҳар нишаст

زانکه داری بر سر گوهر نشست

Неи бгнҷӣ дар замини вдри замон

نی بگنجی در زمین ودر زمان

Барда аз кибри сар дар осмон

بردهٔ از کبر سر در آسمان

Аз ту мибинми заминро устувор

از تو میبینم زمین را استوار

Зонка ту мехи заминӣ аз виқор

زانکه تو میخ زمینی از وقار

Лек аз ишқи он виқор ту бирафт

لیک از عشق آن وقار تو برفت

Сабри ҷон беқарор ту бирафт

صبر جان بی قرار تو برفت

Лоҷарами сокин на дар ҳеҷ боб

لاجرم ساکن نهٔ در هیچ باب

Дар мурӯрии рӯзу шаби мролсҳоб

در مروری روز و شب مرالسحاب

Чун тӯдорӣ дар ҳамаи олами сафо

چون توداری در همه عالم صفا

Малик гавҳар мешавад софии туро

ملک گوهر میشود صافی ترا

Кӯҳи раҳмат дар ҳама дунё турост

کوه رحمت در همه دنیا تراست

Қофу алқуръон пурмаънӣ турост

قاف و القرآن پرمعنی تراست

Гар лабӣ нон нест дар анбони туро

گر لبی نان نیست در انبان ترا

Қутби олами бас буд меҳмони ту ро

قطب عالم بس بود مهمان تو را

Гар кунам як зарраи васфи таври ту

گر کنم یک ذره وصف طور تو

Ҳамчу хуршедӣ шавам азнўри ту

همچو خورشیدی شوم ازنور تو

Чун ту чандинии гҳрдории бадаст

چون تو چندینی گهرداری بدست

Дасти қӯту қӯт ҷўдит ҳаст

دست قوت و قوت جودیت هست

Рӯй олами сари басар тӯфон гирифт

روی عالم سر بسر طوفان گرفت

Кулба беҷўдӣӣ натавон гирифт

کلبهٔ بی جودئی نتوان گرفت

Ҷўдӣии дории бики ҷўдми расон

جودئی داری بیک جودم رسان

Ҷони турои бахшами бмқсўдми расон

جان ترا بخشم بمقصودم رسان

Кӯҳ кин башнавад гуфт эй бе вафо

کوه کاین بشنود گفت ای بی وفا

Нолаи ман минбинӣ дар садо

نالهٔ من مینبینی در صدا

Зилзилаи зини дард дар девон кист

زلزله زین درد در دیوان کیست

ё ҷиболи аўбӣ дар шан кист

یا جبال اوبی در شان کیست

Пои бастаи омадам то растхез

پای بسته آمدم تا رستخیز

Мубталои сангсору санги рез

مبتلای سنگسار و سنگ ریز

Сад ҳазорон ақаба дорам сарфароз

صد هزاران عقبه دارم سرفراز

Пои баста чун рӯми роҳии дароз

پای بسته چون روم راهی دراز

Ҳам фусурдаи ҳам хаҷал афтода ам

هم فسرده هم خجل افتاده ام

Зонка доими сангдил афтода ам

زانکه دایم سنگدل افتاده ام

Ҳар замон чун нестам длриш ӯ

هر زمان چون نیستم دلریش او

Теғи бунаам бо кмрдри пеш ӯ

تیغ بنهم با کمردر پیش او

Не ки дилгар санги воҳни доштам

نی که دل گر سنگ وآهن داشتم

Хӯн шуд влъл ва ақиқ ингоштам

خون شد ولعل و عقیق انگاشتم

Гуҳи кашами сахтии зи пои нокасон

گه کشم سختی ز پای ناکسان

Гуҳ хӯрам митини ман аз дасти хасон

گه خورم میتین من از دست خسان

Мизнм чун пери зани сангии бадаст

میزنم چون پیر زن سنگی بدست

Фоли мигирми зи мақсӯдӣ ки ҳаст

فال میگیرم ز مقصودی که هست

Пас зи лолаи санг май орми бхўн

پس ز لاله سنگ می آرم بخون

Лек боз аз санг май орми бурун

لیک باز از سنگ می آرم برون

Чун дилам аз нола хӯн ме оварад

چون دلم از ناله خون می آورد

Сангро аз лола чун ме оварад

سنگ را از لاله چون می آورد

Аз талаби ҳргаҳ ки дил танг оядам

از طلب هرگه که دل تنگ آیدم

Аз садои бонги сар ва санг оядам

از صدا بانگ سر و سنگ آیدم

Аз чу ман сангӣ чаҳ мебояд туро

از چو من سنگی چه میباید ترا

Зонка ҳеҷ аз санг накушояд туро

زانکه هیچ از سنگ نگشاید ترا

Солик омад пеши пери дилписанд

سالک آمد پیش پیر دلپسند

Дод шарҳи ҳолаш аз ҷони нижанд

داد شرح حالش از جان نژند

Пер гуфташ ҳаст кӯҳи вкўҳсор

پیر گفتش هست کوه وکوهسار

Аз қадам то фарқи орому виқор

از قدم تا فرق آرام و وقار

Гарчи дар сӯрат саботӣ дорад ӯ

گرچه در صورت ثباتی دارد او

Дар сифати ҷанбнда зотӣ дорад ӯ

در صفت جنبنده ذاتی دارد او

Гарчи бар фарқаши нҳодстнди теғ

گرچه بر فرقش نهادستند تیغ

Меравад бастаи камари доим чу меғ

میرود بسته کمر دایم چو میغ

Дар талаб аз бас ки раҳ паймӯда кард

در طلب از بس که ره پیموده کرد

Лоҷарами наълин оҳан суда кард

لاجرم نعلین آهن سوده کرد