Хоҷае дар шаҳри мо девона шуд

خواجه‌ای در شهر ما دیوانه شد

Вази хиради якборагӣ бегона шуд

وز خرد یکبارگی بیگانه شد

На либосӣ будаш ва на туъма

نه لباسی بودش و نه طعمهٔ

Каси надодаши луқма бе латма

کس ندادش لقمهٔ بی لطمهٔ

Буд панҷаи соли тодиўонаҳ буд

بود پنجه سال تادیوانه بود

Дар зФони кӯдакони афсона буд

در زفان کودکان افسانه بود

Сими рафта рӯй чун зари монда

سیم رفته روی چون زر مانده

Дар ба дар дар хок ҳар дар монда

در به در در خاک هر در مانده

Дидаи пурхӯни дили пари оташи омада

دیده پرخون دل پر آتش آمده

Лаби фурӯи бастаи балокаши омада

لب فرو بسته بلاکش آمده

Дид як рӯзии ҷавонии тоза ро

دید یک روزی جوانی تازه را

Хештани оростаи овоза ро

خویشتن آراسته آوازه را

Пой дар масҷиди ниҳоди он сарфароз

پای در مسجد نهاد آن سرفراز

Кони ҷавонро буд ҳангоми намоз

کان جوان را بود هنگام نماز

Пери девона бадв гуфт эй писар

پیر دیوانه بدو گفت ای پسر

Дар рӯи вдри рӯи ?ҳуллои зини зӯдтар

در رو ودر رو هلا زین زودتر

Зонка ман дррФтаҳам бисёр ҳам

زانکه من دررفته ام بسیار هم

Кардаам чун ту басии ин кори ҳам

کرده ام چون تو بسی این کار هم

Ҳам намозӣ будам ваҳми ҳақи параст

هم نمازی بودم وهم حق پرست

Тосридии ин чунинам дршкст

تاثریدی این چنینم درشکست

Гар чу ман шӯридаи дайни мибоидт

گر چو من شوریده دین میبایدت

Вари сридии ин чунин мибоидт

ور ثریدی این چنین میبایدت

Пой дар на зуд то дастат диҳанд

پای در نه زود تا دستت دهند

На баҳр вақте ки пайвастат диҳанд

نه بهر وقتی که پیوستت دهند