Ошиқии рӯзии магар хӯн мегирист

عاشقی روزی مگر خون میگریست

Зу касе пурсед кин гиря з чист

زو کسی پرسید کاین گریه ز چیست

Гуфт мигўинди фардои кирдигор

گفت میگویند فردا کردگار

Чун кунад ташрифи руяти ошкор

چون کند تشریف رؤیت آشکار

Чли ҳазорон сола бидиҳад бар давом

چل هزاران ساله بدهد بر دوام

Хоссагони қурби худро бори ом

خاصگان قرب خود را بار عام

Як замони зонҷо бахуд оянд боз

یک زمان زانجا بخود آیند باز

Дар ниёз уфтанд ху карда биноз

در نیاز افتند خو کرده بناز

Зон ҳаме гарем ки бо хешам диҳанд

زان همی گریم که با خویشم دهند

Як нафас дар дида хешам ниҳанд

یک نفس در دیدهٔ‌ خویشم نهند

Чун кунам он як нафас бо хештан

چون کنم آن یک نفس با خویشتن

Митўонми кишти азин ғами хеши ман

میتوانم کشت ازین غم خویش من

Бохудо бошам чу бихўд байнем

باخدا باشم چو بیخود بینیم

Тока бо худ байнем бад байнем

تاکه با خود بینیم بد بینیم

Он замон каз худ рҳоӣӣ бошудам

آن زمان کز خود رهائی باشدم

Бихўдии айн хдоӣӣ бошудам

بیخودی عین خدائی باشدم

Ҳар ки мўӣии пои орад дар миён

هر که موئی پای آرد در میان

Боз монад як сари мӯӣ аз аён

باز ماند یک سر موی از عیان

Маҳв бояд мард дар ҳар ду сарой

محو باید مرد در هر دو سرای

Пой аз сари нопадиду сари зи пой

پای از سر ناپدید و سر ز پای

Гар сари мўӣӣ тафовут мебуд

گر سر موئی تفاوت میبود

Ҷумлаи сари топоӣ ӯ бут мебуд

جمله سر تاپای او بت میبود