Кард дарвешии зи дарвешии савол

کرد درویشی ز درویشی سؤال

Корзўит чист эй дарвеши ҳол

کآرزویت چیست ای درویش حال

Гуфт аз малики ду олами хушк ва тар

گفت از ملک دو عالم خشک و تر

Ночхии мибоидм аммо ду сар

ناچخی میبایدم اما دو سر

То бик сар вораҳонам хеш ро

تا بیک سر وارهانم خویش را

Ваз дигар сари хоҷаи дарвеш ро

وز دگر سر خواجهٔ درویش را

То чу на ту бошӣ ва на ман падед

تا چو نه تو باشی و نه من پدید

Ҳақ шавад бе нанги мо равшани падед

حق شود بی ننگ ما روشن پدید

То дарин ҳазрати худии мимондт

تا درین حضرت خودی میماندت

Сад ҷаҳони пари бадии мимондт

صد جهان پر بدی میماندت

Зонкагар мўӣӣ бимонад аз худят

زانکه گر موئی بماند از خودیت

Ҳафт дӯзах пар барояд аз бадят

هفت دوزخ پر برآید از بدیت