Солик омад чун шукри пеши набот

سالک آمد چون شکر پیش نبات

Гуфт эй сарсабзяти зоби ҳаёт

گفت ای سرسبزیت زآب حیات

Покят чун оби зотии омада

پاکیت چون آب ذاتی آمده

Қобили нафаси наботии омада

قابل نفس نباتی آمده

Фолқи алҳб аз наво дода туро

فالق الحب از نوا داده ترا

Ҳубаи ҳуб сад навай дода туро

حبه حب صد نوی داده ترا

Сабзи пӯшонро ту муҳаррам омадӣ

سبز پوشان را تو محرم آمدی

Лоҷарами сари сабз олам омадӣ

لاجرم سر سبز عالم آمدی

Қӯти арвоҳу биноӣии зи тест

قوت ارواح و بینائی ز تست

Длгшоӣӣу дили аФзоӣии зи тест

دلگشائی و دل افزائی ز تست

Дар ҷаҳони нўбоўаҳ ҳар дам турост

در جهان نوباوهٔ هر دم تراست

Сад биҳишти адан дар олам турост

صد بهشت عدن در عالم تراست

Ҷумлаи доруу дармон аз ту раст

جملهٔ دارو و درمان از تو رست

Гули зи ту бушковату райҳон аз ту раст

گل ز تو بشکفت و ریحان از تو رست

Нест хорӣ аз ту бе сарви сеӣ

نیست خاری از تو بی سرو سهی

Нест нораии зоҳир аз ту бе баӣ

نیست ناری ظاهر از تو بی بهی

Нор чун аз шохи сабзати ?бардамӣад

نار چون از شاخ سبزت بردمید

Дарди Мӯсоро баӣ омад падед

درد موسی را بهی آمد پدید

Қиссаи ании анооллаҳ зон тест

قصه انی انااللّه زان تست

Сидрау тӯбои баҳам дарашон тест

سدرهٔ و طوبی بهم درشان تست

Хоҷаи кунин миннат аз ту ёфт

خواجهٔ کونین منت از تو یافت

Дар намози ангури ҷинат аз ту ёфт

در نماز انگور جنت از تو یافت

Ишқи ҳаннона чу оташ аз ту хост

عشق حنانه چو آتش از تو خاست

Он ҳнин ӯ чунин хуш аз ту хост

آن حنین او چنین خوش از تو خاست

Кӣ буд шарҳи Асои ту маро

کی بود شرح عصای تو مرا

Мўсӣӣ бояд ки гуяд аз Асо

موسئی باید که گوید از عصا

Чун ту сари сабзӣ давлат ёфтӣ

چون تو سر سبزی دولت یافتی

Мӯӣ дар нашав ва намо бшикофтӣ

موی در نشو و نما بشکافتی

Пас басӯии баҳри ҷўӣии барда

پس بسوی بحر جوئی بردهٔ

Чун ту дории авди бўӣии барда

چون تو داری عود بوئی بردهٔ

ё ббўӣии зиндаи гардони ҷони ман

یا ببوئی زنده گردان جان من

ё бисоз аз дорўӣии дармони ман

یا بساز از داروئی درمان من

Зини сухани бас талх шуд айши набот

زین سخن بس تلخ شد عیش نبات

Не шукр гуфтӣ нмондш дар ҳаёт

نی شکر گفتی نماندش در حیات

Гуфт то кардам буруни сар аз замин

گفت تا کردم برون سر از زمین

Рӯзу шаб аз шавқи минолми чунин

روز و شب از شوق مینالم چنین

Рўзкӣ чанде чу серобӣ кунам

روزکی چندی چو سیرابی کنم

Баъд аз он рухсора чун обӣ кунам

بعد از آن رخساره چون آبی کنم

Чун ба сар сабзӣ биёбам ростӣ

چون به سر سبزی بیابم راستی

Сари нуҳум дар зардӣ ва дар костӣ

سر نهم در زردی و در کاستی

Сар барорам тоза дар оғози кор

سر برآرم تازه در آغاز کار

Пас фурӯи резам ба охири зарду зор

پس فرو ریزم به آخر زرد و زار

Гуҳ ниҳандам арра бар сари сахти сахт

گه نهندم اره بر سر سخت سخت

Гуҳи бибарандами бсхтии лухти лухт

گه ببرندم بسختی لخت لخت

Гуҳи бсўзндм чу хокистар кунанд

گه بسوزندم چو خاکستر کنند

Гоҳ аз досии танам бесар кунанд

گاه از داسی تنم بی سر کنند

Гуҳ хуранду гоҳи ризндми бхок

گه خورند و گاه ریزندم بخاک

Шарҳ додам қиссаи баси дарднок

شرح دادم قصهٔ بس دردناک

Ончии миҷўӣии маро бо хеш нест

آنچه میجوئی مرا با خویش نیست

Зонка бо ман рангу бўӣӣ беш нест

زانکه با من رنگ و بوئی بیش نیست

Чун надорад рангу буии ман сиррӣ

چون ندارد رنگ و بوی من سری

Кӣ кушояд аз миннати ҳаргизи дарӣ

کی گشاید از منت هرگز دری

Солик омад пеши пери хуши зФон

سالک آمد پیش پیر خوش زفان

Кард ҳоли хеши пеш ӯ аён

کرد حال خویش پیش او عیان

Пер гуфташ ҳаст ашҷору набот

پیر گفتش هست اشجار و نبات

Аз сғор ва аз кборш мисли зот

از صغار و از کبارش مثل ذات

Оқилу комил кборш омаданд

عاقل و کامل کبارش آمدند

Бедилу маҷнӯн сғорш омаданд

بیدل و مجنون صغارش آمدند

Ҳаркии ҷонро муҳаррам дилхоҳ ёфт

هرکه جان را محرم دلخواه یافت

Чун шаҷари сарсабзии ин роҳ ёфт

چون شجر سرسبزی این راه یافت

ё камолӣ ёфт бар даргоҳ ӯ

یا کمالی یافت بر درگاه او

ё на шуд девонаи дил дар роҳ ӯ

یا نه شد دیوانه دل در راه او

Ҳарки ӯ девона шуд аз длнўоз

هرکه او دیوانه شد از دلنواز

Ҳарчӣ дил михўостш мегуфт боз

هرچه دل میخواستش میگفت باز