Бомдодӣ буд Маҳмӯд аз пагоҳ

بامدادی بود محمود از پگاه

Барнишаст аз баҳри ҳарбӣ бо сипоҳ

برنشست از بهر حربی با سپاه

Мавҷ мезад лашкараш аз кишвараш

موج میزد لشکرش از کشورش

Ҷамъ буд аз чанд кишвари лашкараш

جمع بود از چند کشور لشکرش

Қурби панҷсад пел дар занҷир дошт

قرب پانصد پیل در زنجیر داشت

Олимии алқсаҳи дор ва гир дошт

عالمی القصه دار و گیر داشت

Дид дар кунҷии яке девонаи маст

دید در کنجی یکی دیوانه مست

Шуд пиёдаи шоҳу пеш ӯ нишаст

شد پیاده شاه و پیش او نشست

Кард девонаи зи пеш ва пас нигоҳ

کرد دیوانه ز پیش و پس نگاه

Олимӣ медид пари пелу сипоҳ

عالمی میدید پر پیل و سپاه

Кард ҳоле рӯй сӯии осмон

کرد حالی روی سوی آسمان

Гуфт шоҳӣ зу дромўзи ин замон

گفت شاهی زو درآموز این زمان

Гуфт Маҳмӯдаш магӯ ин зинҳор

گفت محمودش مگو این زینهار

Гуфт охир чун кунам эй шаҳриёр

گفت آخر چون کنم ای شهریار

Кӣ кунӣ ту хосса бо пелу сипоҳ

کی کنی تو خاصه با پیل و سپاه

Аз паии ҷанги гдоӣии азми роҳ

از پی جنگ گدائی عزم راه

Балкигар шоҳӣ туро ояд баҷанг

بلکه گر شاهی ترا آید بجنگ

Ту бисозӣ ҷанг ӯ ҳам бидрнг

تو بسازی جنگ او هم بیدرنگ

Подшоҳ бо подшоҳ ҷангӣ кунад

پادشاه با پادشاه جنگی کند

На бияёд бо гадо ҷангӣ кунад

نه بیاید با گدا جنگی کند

Ҳақи туро танҳо чунин бгзоштст

حق ترا تنها چنین بگذاشتست

Пас ба султонят сар афроштаст

پس به سلطانیت سر افراشتست

Вомдаҳ бо ман баҷанг овехта

وآمده با من بجنگ آویخته

Ман чунин аз даст ӯ бигурехта

من چنین از دست او بگریخته

Фориғаст аз шоҳии ту эй аҷаб

فارغست از شاهی تو ای عجب

Бо гдоӣӣ мебарояд рӯзу шаб

با گدائی می برآید روز و شب

Бо ман бечораи микўшди мудом

با من بیچاره میکوشد مدام

Ман забунтар омдстми вассалом

من زبون تر آمدستم والسلام

Чун шавад аз дарди дилашони биқрор

چون شود از درد دلشان بیقرار

Дил бипардозанд хуш аз кирдигор

دل بپردازند خوش از کردگار