Нозанин мерафту баси шӯрида буд

نازنین میرفت و بس شوریده بود

Гуфтӣ аз сарбози хобии дида буд

گفتی از سرباز خوابی دیده بود

Мегузашт ӯ бар дар маҷлиси гуҳӣ

میگذشت او بر در مجلس گهی

Ин сухан гуфт он музаккар онгаҳе

این سخن گفت آن مذکر آنگهی

Ин гули одами худо аз сарнавишт

این گل آدم خدا از سرنوشت

Чли сабоҳ аз даст қудрат месиришт

چل صباح از دست قدرت میسرشت

Баъд аз он гуфтои дили муъмини мудом

بعد از آن گفتا دل مؤمن مدام

Ҳаст дар ангушт ҳақ карда мақом

هست در انگشت حق کرده مقام

Нозанин чун ин сухан башнавад азу

نازنین چون این سخن بشنود ازو

Зоташи ҷонаши баромади дӯди азу

زاتش جانش برآمد دود ازو

Гуфт бечора чаҳ созад одамӣ

گفت بیچاره چه سازد آدمی

ё диласт ӯ ё гуласт ӯ аз замӣ

یا دلست او یا گلست او از زمی

Чун дил ва чун гул бадаст ӯст бас

چون دل و چون گل بدست اوست بس

Пас бадасти мо чаҳ бошад ҷузи ҳавас

پس بدست ما چه باشد جز هوس

Ман дилӣ дорам зи олам ё гулӣ

من دلی دارم ز عالم یا گلی

Ҳар ду ӯ рости инат мушкили мушкилӣ

هر دو او راست اینت مشکل مشکلی

Аз дилу гул дар ҷаҳони ман брчаҳ ам

از دل و گل در جهان من برچه ام

ӯст ҷумла дар миёни ман брчаҳ ам

اوست جمله در میان من برچه ام

Ҳеҷ ҳастам ман надонам ё ним

هیچ هستم من ندانم یا نیم

Чун ҳама ӯст охири ӣнҷои ман кӣм

چون همه اوست آخر اینجا من کیم