Рўстоӣиии бшҳр Марв рафт

روستائیی بشهر مرو رفت

Дар миёни масҷид ҷомеъ бихуфт

در میان مسجد جامع بخفت

Буд бар поиши кдўӣии бастаи чуст

بود بر پایش کدوئی بسته چست

То нагардад гум дар он шаҳр аз нахуст

تا نگردد گم در آن شهر از نخست

Дайгарии он боз кард аз пой ӯ

دیگری آن باز کرد از پای او

Баст бар по хуфт бар болой ӯ

بست بر پا خفت بر بالای او

Мард чун бедор шуд дил хаста дид

مرد چون بیدار شد دل خسته دید

Кин каду бар пои он кас баста дид

کاین کدو بر پای آن کس بسته دید

Дар таҳайюр омад ва саргашта шуд

در تحیر آمد و سرگشته شد

Гуфт ё раб рўстоӣӣ гашта шуд

گفت یا رب روستائی گشته شد

эй худогар ӯ манам пас ман чаҳ ам

ای خدا گر او منم پس من چه ام

Вар манаст ӯ ӯ нагӯяд ман ки ам

ور منست او او نگوید من که ام

Дар миёни нафйу исботами мудом

در میان نفی و اثباتم مدام

На бмн шуд кор ва на бе ман тамом

نه بمن شد کار و نه بی من تمام

Дар миёни ин ва он дармонда ам

در میان این و آن درمانده ام

Дар яқин ва дар гумон дармонда ам

در یقین و در گمان درمانده ام