Он яке девонаро ме тохтанд

آن یکی دیوانه را می‌تاختند

Кӯдаконаш санг ме андохтанд

کودکانش سنگ می‌انداختند

Дргрихт ӯ зуд дар қасри амид

درگریخت او زود در قصر عمید

Буд ӯ дар садри он қасри машйад

بود او در صدر آن قصر مشید

Дид дар пешаш нишаста чанд кас

دید در پیشش نشسته چند کس

Боз май ронданд аз рӯйиши магас

باز می‌راندند از رویش مگس

Бонг бар вай зад амид аз ҷойгоҳ

بانگ بر وی زد عمید از جایگاه

Гуфт « эй мудаббир ки дод ин ҷоти роҳ ? »

گفت « ای مدبر که داد این جات راه ؟»

Гуфт « буд аз дидаи ман хӯни чикон

گفت « بود از دیدهٔ من خون چکان

Зонка сангам мезаданд ин кӯдакон

زانکه سنگم می‌زدند این کودکان

Омадам каз кӯдакони бозами харӣ

آمدم کز کودکان بازم خری

Худ ту сад бораи зи ман ъоҷзтрӣ

خود تو صد باره ز من عاجزتری

Чун туро дар пеш бояд чанд кас

چون ترا در پیش باید چند کس

То зи рӯят боз меронад магас

تا ز رویت باز می‌راند مگس

Кӯдаконро чун зи ман дории ту боз ?

کودکان را چون ز من داری تو باز ؟

Сарнигӯнии ту ба ҳақ на сарфароз

سرنگونی تو به حق نه سرفراز

Ту на Эй мерай асирии доимӣ

تو نه‌ای میری اسیری دایمی

Зонка маҳкӯмии баҳақ на ҳокимӣ »

زانکه محکومی بحق نه حاکمی »

Мейр он бошад ки бо ӯ дар камол

میر آن باشد که با او در کمال

Дайгариро набӯд аз мерай маҷол

دیگری را نبود از میری مجال

Нест боқии салтанат бар ҳечкас

نیست باقی سلطنت بر هیچکس

То бадонеи ту ки як султонаст бас

تا بدانی تو که یک سلطانست بس