Пеши он девона шуд подшо

پیش آن دیوانهٔ شد پادشا

Гуфт аз ман ҳоҷатии хоҳ эй гадо

گفت از من حاجتی خواه ای گدا

Гуфт дорам ман ду ҳоҷат дар ҷаҳон

گفت دارم من دو حاجت در جهان

Бӯ ки аз шоҳам барояд ин замон

بو که از شاهم برآید این زمان

Аввал аз дӯзах чу хуш бурҳонем

اول از دوزخ چو خوش برهانیم

Дар биҳиштами оре ва бинишонем

در بهشتم آری و بنشانیم

Подшоҳаш гуфт эй ҳайрони роҳ

پادشاهش گفت ای حیران راه

Ҳаст ин кори худо аз ман махоҳ

هست این کار خدا از من مخواه

Буд маҷнӯнро яке хами пеш дар

بود مجنون را یکی خم پیش در

Шоҳи он хамро ситода бар зибр

شاه آن خم را ستاده بر زبر

Гуфт давр аз пеши хам то нарми нарм

گفت دور از پیش خم تا نرم نرم

Хам шавад аз тобиши хуршеди гарм

خم شود از تابش خورشید گرم

Зонка шаб то рӯз дар хам мешавам

زانکه شب تا روز در خم میشوم

Гарму хуши михсбм ва гум мешавам

گرم و خوش میخسبم و گم میشوم

Ҷома хобам хамаст эй номвар

جامهٔ خوابم خمست ای نامور

Давр азон сар то нагардад сардтар

دور ازان سر تا نگردد سردتر

На маро шуд аз ту як ҳоҷати раво

نه مرا شد از تو یک حاجت روا

На зи ту дард маро омад даво

نه ز تو درد مرا آمد دوا

Чун накардӣ доруии ин дарди ту

چون نکردی داروی این درد تو

Ҷомаи хобамро магардон сарди ту

جامه خوابم را مگردان سرد تو

Онкии сад тимор дораш нест бас

آنکه صد تیمار دارش نیست بس

Чун тавонад доштани тимори кас

چون تواند داشتن تیمار کس