Солик омад пеши шайтони раҷим
سالک آمد پیش شیطان رجیم
Гуфт эй мардӯди рҳмну раҳим
گفت ای مردود رحمن و رحیم
эй дар аввали муқтадои хондагон
ای در اول مقتدای خواندگان
Вай дар охири пешвои рондагон
وی در آخر پیشوای راندگان
эй ба як биҳрмтии мафтӯн шуда
ای به یک بیحرمتی مفتون شده
Вай ба як тарки адаби малъун шуда
وی به یک ترک ادب ملعون شده
Ҳафтсад бораи ҳазорон соли ту
هفتصد باره هزاران سال تو
Ҷамъ кардӣ сари ҳолу қоли ту
جمع کردی سر حال و قال تو
Қоли ту ағлол шуд ҳолати маҳол
قال تو اغلال شد حالت محال
Масхи гаштӣ то на прмондӣ на бол
مسخ گشتی تا نه پرماندی نه بال
Гар ҷараси ҷунбон давлат бӯда
گر جرس جنبان دولت بودهٔ
Чун ҷарас акнӯн ҳамаи беҳуда
چون جرس اکنون همه بیهودهٔ
Нест кас аз ту мусӣбати дида тар
نیست کس از تو مصیبت دیده تر
Хушк лаб биншин мудоми вдидаҳ тар
خشک لب بنشین مدام ودیده تر
Дар биҳишти адан будӣ Авестоад
در بهشت عدن بودی اوستاد
Кори ту бо қаъри дӯзахи аўФтод
کار تو با قعر دوزخ اوفتاد
Ончунон бӯда чунин чун омадӣ
آنچنان بوده چنین چون آمدی
Даии малики имрӯз малъун омадӣ
دی ملک امروز ملعون آمدی
Оташи куфри ту дар дайни аўФтод
آتش کفر تو در دین اوفتاد
Дар ҳамаи олами крои ин аўФтод
در همه عالم کرا این اوفتاد
Чун фириштаи хешро донеи далер
چون فرشته خویش را دانی دلیر
Девии ту ошкор омад на дайр
دیوی تو آشکار آمد نه دیر
эй фириштаи дев мардум омадӣ
ای فرشته دیو مردم آمدی
Дар парии ҷуфтӣ чу каждум омадӣ
در پری جفتی چو کژدم آمدی
Гар басӣ бар дигарон фурқат ниҳанд
گر بسی بر دیگران فرقت نهند
Ҳам кулоҳи дев бар фурқат ниҳанд
هم کلاه دیو بر فرقت نهند
Ҳам дили муъмини ту дорӣ дар даҳон
هم دل مؤمن تو داری در دهان
Ҳам тўӣӣ бо хӯни дил дар раги равон
هم توئی با خون دل در رگ روان
Ҳам зи моҳии ҷойгаҳ то ма турост
هم ز ماهی جایگه تا مه تراست
Ҳам зи машриқ то бмғрб раҳ турост
هم ز مشرق تا بمغرب ره تراست
Чун ҷаҳонӣ даргирифтӣ пеши ту
چون جهانی درگرفتی پیش تو
Огаҳами гардони зи кори хеши ту
آگهم گردان ز کار خویش تو
Гар раҳеи дуздидаи дории сӯии ганҷ
گر رهی دزدیده داری سوی گنج
Шарҳи даҳ то ман бурун оем зи ранҷ
شرح ده تا من برون آیم ز رنج
Зини сухани Иблис дар хӯни аўФтод
زین سخن ابلیس در خون اوفتاد
Оташаш аз синаи беруни аўФтод
آتشش از سینه بیرون اوفتاد
Гуфт аввали сад ҳазорон соли ман
گفت اول صد هزاران سال من
Хӯрдаам ин ҷоми моломоли ман
خورده ام این جام مالامال من
То ба охир ҷом кардам сарнигӯн
تا به آخر جام کردم سرنگون
Дард лаънат омад аз зераши бурун
درد لعنت آمد از زیرش برون
Дар ду олам нест аз сар то ба пой
در دو عالم نیست از سر تا به پای
Ҳеҷ ҷоӣӣ то накардам саҷдаи ҷой
هیچ جائی تا نکردم سجده جای
Бас ки бар Иблис лаънат кардамӣ
بس که بر ابلیس لعنت کردمی
Хештанро шукр неъмат кардамӣ
خویشتن را شکر نعمت کردمی
Ман чаҳ донистам ки ин бад мекунам
من چه دانستم که این بد میکنم
Рӯз то шаби лаънат худ мекунам
روز تا شب لعنت خود میکنم
Ногуҳии сайлоби меҳнат дар расед
ناگهی سیلاب محنت در رسید
Пас шабихунии зи лаънат дар расед
پس شبیخونی ز لعنت در رسید
Сад ҳазорон солаи аъмолам ки буд
صد هزاران ساله اعمالم که بود
Дар ъзозилии пару болам ки буд
در عزازیلی پر و بالم که بود
Ҷумларо сайлоби лаънат пеш кард
جمله را سیلاب لعنت پیش کرد
То марои ҳам масх ва ҳам бехеш кард
تا مرا هم مسخ و هم بی خویش کرد
Лоҷарами малъун ва нофармон шудам
لاجرم ملعون و نافرمان شدم
Гар фиришта бӯдаам шайтон шудам
گر فرشته بوده ام شیطان شدم
Онкии аввали ҳурро ҳмхўобаҳ кард
آنکه اول حور را همخوابه کرد
Ин замонаши дев дар гармоба кард
این زمانش دیو در گرمابه کرد
Пой то сари айн ҳасрат гашта ам
پای تا سر عین حسرت گشته ام
Дар ҳамаи офоқ ибрат гашта ам
در همه آفاق عبرت گشته ام
Гар ту аз ман ибратӣ гирӣ равост
گر تو از من عبرتی گیری رواست
Вари бакорӣ низ миоӣӣ хатост
ور بکاری نیز میآئی خطاست
Сад ҷаҳони раҳмат чаро бгзоштӣ
صد جهان رحمت چرا بگذاشتی
Роҳи лаънат бе хабари бардоштӣ
راه لعنت بی خبر برداشتی
Ман з лаънат дорам алҳақ давр бош
من ز لعنت دارم الحق دور باش
Ту надории тоби лаънат , давр бош
تو نداری تاب لعنت، دور باش
Солик омад пеши пери раҳбарон
سالک آمد پیش پیر رهبران
Қиссаи бргФти сад ибрат дар он
قصهٔ برگفت صد عبرت در آن
Пер гуфташ ҳаст Иблиси дижам
پیر گفتش هست ابلیس دژم
Олами рашк ва манӣ сар то қадам
عالم رشک و منی سر تا قدم
Зонка гуфтандаш ки эй афтодаи давр
زانکه گفتندش که ای افتاده دور
Чун шудӣ дар ғояти даврии сабур
چون شدی در غایت دوری صبور
Гуфт давр устодаам теғии бадаст
گفت دور استاده ام تیغی بدست
Бози миронм аз он дар ҳар ки ҳаст
باز میرانم از آن در هر که هست
То нагардад гирди он дар ҳечкас
تا نگردد گرد آن در هیچکس
Дар ҳамаи олами марои ин кори бас
در همه عالم مرا این کار بس
Даври устодами ду дидаи ҳамчуи меғ
دور استادم دو دیده همچو میغ
Зонкаҳ он рӯем бхўиш ояд дареғ
زآنکه آن رویم بخویش آید دریغ
Даври устодам ки натавонам ки кас
دور استادم که نتوانم که کس
Рӯй ӯ бинад ба ҷузи ман як нафас
روی او بیند به جز من یک نفس
Даври устодам ки ман дар роҳ ӯ
دور استادم که من در راه او
Нестам шоистаи даргоҳ ӯ
نیستم شایستهٔ درگاه او
Даври устодам на по на сари азу
دور استادم نه پا نه سر ازو
Чун бисӯзам даври аўлитри азу
چون بسوزم دور اولیتر ازو
Даври устодами зи ҳиҷрони тираи ҳол
دور استادم ز هجران تیره حال
Чун надорам тоби қурби он висол
چون ندارم تاب قرب آن وصال
Гарчи ҳастам ронда дар гоҳ ӯ
گرچه هستم راندهٔ در گاه او
Сар на печами зарра аз роҳ ӯ
سر نه پیچم ذرهٔ از راه او
То нҳодстми қадам дар кӯии ёр
تا نهادستم قدم در کوی یار
Ннгрстми ҳеҷ сӯи ҷузи сӯии ёр
ننگرستم هیچ سو جز سوی یار
Чун шудам бо сари маънии ҳам нафас
چون شدم با سرّ معنی هم نفس
Нанигарам ҳаргизи сари мўӣии бкс
ننگرم هرگز سر موئی بکس