Он шунӯдии ту ки мардӣ аз риҷол

آن شنودی تو که مردی از رجال

Кард аз Иблиси саргардони савол

کرد از ابلیس سرگردان سؤال

Гуфт фармудат худованди вдўд

گفت فرمودت خداوند ودود

Аз чаҳ одамро накардӣ он суҷуд

از چه آدم را نکردی آن سجود

Гуфт мешуд сўФӣӣ дар манзилӣ

گفت میشد صوفئی در منزلی

Буд дар маҳди бзри сангини дилӣ

بود در مهد بزر سنگین دلی

Моҳи рўӣии духтари султони аҳд

ماه روئی دختر سلطان عهد

БрФтод аз боди ногуҳи пеши маҳд

برفتاد از باد ناگه پیش مهد

Чашми сӯфӣ бар ҷамол ӯ фитод

چشم صوفی بر جمال او فتاد

Оташӣ дар пару бол ӯ фитод

آتشی در پر و بال او فتاد

Дид рўӣии коФтобши банда буд

دید روئی کآفتابش بنده بود

Субҳи содиқро аз он лаби ханда буд

صبح صادق را از آن لب خنده بود

Дар дили он сӯфии шӯридаи ҳол

در دل آن صوفی شوریده حال

Оташии баси сахти афканди он ҷамол

آتشی بس سخت افکند آن جمال

Ишқи он султони сари ҷодӯи параст

عشق آن سلطان سر جادو پرست

Дар дили сӯфӣ ба султонӣ нишаст

در دل صوفی به سلطانی نشست

Ҳар замонаши дарди дигар тоза кард

هر زمانش درد دیگر تازه کرد

Дасти корӣҳои беандоза кард

دست کاریهای بی اندازه کرد

Дил набӯд аз ишқ дар фармон ӯ

دل نبود از عشق در فرمان او

Дил шуд ва бархест омад ҷон ӯ

دل شد و برخاست آمد جان او

Духтари алқсаҳи азу огоҳ шуд

دختر القصه ازو آگاه شد

Пеш маҳдаш хонд то ҳамроҳ шуд

پیش مهدش خواند تا همراه شد

Гуфт эй сӯфӣ чаро ҳайрон шудӣ

گفت ای صوفی چرا حیران شدی

Ин чаҳ афтодат ки саргардон шудӣ

این چه افتادت که سرگردان شدی

Гуфт сӯфиро набошад ҷузи дилӣ

گفت صوفی را نباشد جز دلی

Дили ту барадии инат мушкили мушкилӣ

دل تو بردی اینت مشکل مشکلی

Ишқи ту дили бараду ҷони михўоҳдм

عشق تو دل برد و جان میخواهدم

Ҷони раҳи ишқати нишони михўоҳдм

جان ره عشقت نشان میخواهدم

Шӯри мо аз моҳ то моҳӣ расед

شور ما از ماه تا ماهی رسید

Ҳин агар фарёд мехоҳӣ расед

هین اگر فریاد می خواهی رسید

Гар туам дармон кунӣ ман ҷон барам

گر توام درمان کنی من جان برم

Неи бҷони ту кигар дармон барам

نی بجان تو که گر درمان برم

Духтараши гуфто ки чандинӣ магӯӣ

دخترش گفتا که چندینی مگوی

Васли ман дар пардаи чандинии мҷўӣ

وصل من در پرده چندینی مجوی

Гарчи ширинӣ ва никўӣим ҳаст

گرچه شیرینی و نیکوئیم هست

Дар фишонӣ дар сухан гўӣим ҳаст

دُر فشانی در سخن گوئیم هست

Гар ба бинии хоҳарамро як замон

گر به بینی خواهرم را یک زمان

Тир мижгонаш кунад пуштати камон

تیر مژگانش کند پشتت کمان

Ончии онро суфиён гӯйанд он

آنچه آن را صوفیان گویند آن

Аз ҷамоли хоҳарами ҷӯянди он

از جمال خواهرم جویند آن

Гар ту ҳастӣ сӯфӣ акнӯн он талаб

گر تو هستی صوفی اکنون آن طلب

Варна мардии ҳарзаи гўӣии нони талаб

ورنه مردی هرزه گوئی نان طلب

Бингар акнӯнгар надории боварам

بنگر اکنون گر نداری باورم

Каз пасам меояд инак хоҳарам

کز پسم میآید اینک خواهرم

Гар бибинӣ рӯй он зебо нигор

گر ببینی روی آن زیبا نگار

Нанигарӣ дар рӯй чун ман сад ҳазор

ننگری در روی چون من صد هزار

Бингараст охири зи пас он сусти аҳд

بنگرست آخر ز پس آن سست عهد

То фурӯи афканди духтари пеши маҳд

تا فرو افکند دختر پیش مهد

Гуфт агар ошиқи бадии як зарра ӯ

گفت اگر عاشق بدی یک ذره او

Кӣ шудӣ ҳаргиз ба ғайриӣ ғарра ӯ

کی شدی هرگز به غیری غره او

Сӯфӣ пухта набӯд ӯ хом буд

صوفی پخته نبود او خام بود

Марди дам буд ӯу мурғи дом буд

مرد دم بود او و مرغ دام بود

Хуш буд дар ишқи ман гаштани табоҳ

خوش بود در عشق من گشتن تباه

Пас ба рӯй дайгарӣ кардани нигоҳ

پس به روی دیگری کردن نگاه

Ин чунин касро адаб кардан накӯаст

این چنین کس را ادب کردن نکوست

Сари фурӯ афкандан аз гардан накӯаст

سر فرو افکندن از گردن نکوست

Занни чунон барадам ки бас чуст омад ӯ

ظن چنان بردم که بس چست آمد او

Имтиҳонаш кардам ва суст омад ӯ

امتحانش کردم و سست آمد او

Ходимиро хонду гуфто тан бизан

خادمی را خواند و گفتا تن بزن

Зуди сӯфиро бабр гардан бизан

زود صوفی را ببر گردن بزن

То касе дар ишқ чун ман длнўоз

تا کسی در عشق چون من دلنواز

Нанигарад ҳаргизи басӯии ҳеҷ боз

ننگرد هرگز بسوی هیچ باز

Қиссаи Иблис ва ин қисса якеаст

قصهٔ ابلیس و این قصه یکیست

наменадонам то кро ӣнҷо шаккӣаст

می ندانم تا کرا اینجا شکیست

Гарчи мардӯдаст ҳам навмед нест

گرچه مردودست هم نومید نیست

Лаънат ӯро гӯиё ҷовид нест

لعنت او را گوئیا جاوید نیست

Гарчи ин дам ҳаст навмедяши кор

گرچه این دم هست نومیدیش کار

Дар умедӣ мегузорад рӯзгор

در امیدی میگذارد روزگار