Соҳиби атфолии з ғам месӯхтӣ
صاحب اطفالی ز غم میسوختی
Хори кундӣ то шабу бФрўхтӣ
خار کندی تا شب و بفروختی
Буд баси дарвешу перу нотавон
بود بس درویش و پیر و ناتوان
Монда дар атфол ва дар ҷуфтии ҷавон
مانده در اطفال و در جفتی جوان
То ки нишкастӣ таниши сад раҳи нахуст
تا که نشکستی تنش صد ره نخست
Даст кӣ додяш як нони дуруст
دست کی دادیش یک نان درست
Хона ӯ дар миёни дашт буд
خانهٔ او در میان دشت بود
Ногуҳӣ Мӯсо бирав бигузашт зуд
ناگهی موسی برو بگذشت زود
Дид Мӯсоро ки мешуд сӯии тавр
دید موسی را که میشد سوی طور
Гуфт аз баҳри худованди ғафур
گفت از بهر خداوند غفور
Аз худо дар хоҳ то ҳар рӯзем
از خدا در خواه تا هر روزیم
МиФрстд безҳирӣ рӯзем
میفرستد بی زحیری روزیم
Зонка то як гарда дастам медиҳад
زانکه تا یک گرده دستم میدهد
Даври гардуни сад шикастам медиҳад
دور گردون صد شکستم میدهد
Хор бояд кунад ҳар рӯзии маро
خار باید کند هر روزی مرا
То бадаст ояд магари рӯзии маро
تا بدست آید مگر روزی مرا
Аз худои хеши он мибоидм
از خدای خویش آن میبایدم
Каз сари фазлии дарии бгшоидм
کز سر فضلی دری بگشایدم
Чун бишуд Мӯсо ва бо ҳақ роз гуфт
چون بشد موسی و با حق راز گفت
Қиссаи он пери оҷиз боз гуфт
قصهٔ آن پیر عاجز باز گفت
Ҳақ таъолӣ гуфт ҳарчи он пери хост
حق تعالی گفت هرچ آن پیر خواست
Ҳеҷ дар дунё нахоҳад гашти рост
هیچ در دنیا نخواهد گشت راست
Лек ду ҳоҷат ки ман мидонмш
لیک دو حاجت که من میدانمش
Гар бихоҳад он равои грдонмш
گر بخواهد آن روا گردانمش
Боз омад Мӯсо ва гуфт аз худо
باز آمد موسی و گفت از خدا
Нест ҷузи ду ҳоҷатати ӣнҷои раво
نیست جز دو حاجتت اینجا روا
Чун дўҳоҷт амрат омад аз илоҳ
چون دوحاجت امرت آمد از اله
Ғайри дунё ҳарчӣ мехоҳӣ бихоҳ
غیر دنیا هرچه میخواهی بخواه
Мард шуд дар дашт то хор оварад
مرد شد در دشت تا خار آورد
Вони ду ҳоҷат низ дар кор оварад
وآن دو حاجت نیز در کار آورد
Подшоҳӣ аз қазо дар дашт буд
پادشاهی از قضا در دشت بود
Бар зани он хоркаш бигузашт зуд
بر زن آن خارکش بگذشت زود
Сӯратӣ медид баси соҳиби ҷамол
صورتی میدید بس صاحب جمال
Дар сифат ноед ки чун шуд дар ҷувол
در صفت ناید که چون شد در جوال
Шоҳ гуфто кист ӯро боркаш
شاه گفتا کیست او را بارکش
Он яке гуфто ки перии хоркаш
آن یکی گفتا که پیری خارکش
Шоҳ гуфто нест ӯ дар хӯрд ӯ
شاه گفتا نیست او در خورد او
Каси нмидонм ба ҷузи худ мард ӯ
کس نمیدانم به جز خود مرد او
Дар замон фармуд занро шоҳи даҳр
در زمان فرمود زن را شاه دهر
То ки дар сандӯқи бурдандаш ба шаҳр
تا که در صندوق بردندش به شهر
Чун намози дайгарии он хоркаш
چون نماز دیگری آن خارکش
Сӯии кунҷ хеш омад боркаш
سوی کنج خویش آمد بارکش
Дид Тифлонро ҷигари бирён шуда
دید طفلان را جگر بریان شده
Дар ғами модари ҳамаи гирён шуда
در غم مادر همه گریان شده
Боз пурсед ӯ ки модаратон куҷост
باز پرسید او که مادرتان کجاست
Қиссаи пеши пери бргФтнди рост
قصه پیش پیر برگفتند راست
Пер саргардон шуд ва хӯн мегирист
پیر سرگردان شد و خون میگریست
Зонка безан ҳеҷ натавонист зист
زانکه بی زن هیچ نتوانست زیست
Гуфт ё раб бар дилами бахшуда
گفت یا رب بر دلم بخشودهٔ
Венаи дўҳоҷти ҳам туами фармӯда
وین دوحاجت هم توام فرمودهٔ
ё раби он занро ту майдонӣ ҳаме
یا رب آن زن را تو میدانی همی
Ин замони хирсяши гирдонеи ҳаме
این زمان خرسیش گردانی همی
Гуфт ин ва рафт бо айшӣ чу заҳр
گفت این و رفت با عیشی چو زهر
Аз барои нони Тифлони сӯии шаҳр
از برای نان طفلان سوی شهر
Шоҳ чун бо шаҳр омад аз шикор
شاه چون با شهر آمد از شکار
Гуфт он сандӯқ эй ходим биор
گفت آن صندوق ای خادم بیار
Чун дар сандӯқ бикшоданд боз
چون در صندوق بگشادند باز
Рӯй хирсӣ дид шоҳи сарфароз
روی خرسی دید شاه سرفراز
Гуфт гўӣӣ ӯ парӣ дорад магар
گفت گوئی او پری دارد مگر
Ҳар замонаш сӯратӣ бошад дигар
هر زمانش صورتی باشد دگر
Ҳин бурид ӯро биҷои хеши боз
هین برید او را بجای خویش باز
То магар бар мо парӣ ноед фароз
تا مگر بر ما پری ناید فراز
Хоркаш дар шаҳр чун бФрўхти хор
خارکش در شهر چون بفروخت خار
Нони хариду сӯй Тифлон рафт зор
نان خرید و سوی طفلان رفت زار
Дид хирсиро миёни кӯдакон
دید خرسی را میان کودکان
Дар гурез аз бим ӯ он тифлакон
در گریز از بیم او آن طفلکان
Хоркаш чун хирсро онҷо бидид
خارکش چون خرس را آنجا بدید
Гуфте сад ташнаи як дарё бидид
گفتیی صد تشنه یک دریا بدید
Гуфт ё раб ҳоҷатӣ монадасту бас
گفت یا رب حاجتی ماندست و بس
Ҳамчунонаш кун ки буд ӯ ин нафас
همچنانش کن که بود او این نفس
Хирс шуд ҳолеи чунон каз пеш буд
خرس شد حالی چنان کز پیش بود
Дар нкўӣии гӯиё зон беш буд
در نکوئی گوئیا زان بیش بود
Чун шуд он атфолро модари падед
چون شد آن اطفال را مادر پدید
Ҳар якеро дили зи шодӣ бар парид
هر یکی را دل ز شادی بر پرید
Мардро чун он ду ҳоҷат шуд раво
مرد را چون آن دو حاجت شد روا
Омад он фартути ғофил дар дуо
آمد آن فرتوت غافل در دعا
Носипосӣ тарк гуфт он носипос
ناسپاسی ترک گفت آن ناسپاس
Кард ҳақро шукрҳои бе қиёс
کرد حق را شکرهای بی قیاس
Гуфт ёрб то накӯ медорем
گفت یارب تا نکو میداریم
Қонеъамгар ҳамчунин бигзорем
قانعم گر همچنین بگذاریم
Пеши азин аз носипосӣ мегудохт
پیش ازین از ناسپاسی میگداخت
Қадари он каз пеш буд акнӯн шинохт
قدر آن کز پیش بود اکنون شناخت