Бедилӣ аз хеши дасти афшонда буд

بیدلی از خویش دست افشانده بود

Тнгдл аз дасти танагии монда буд

تنگدل از دست تنگی مانده بود

Чун бирав шуд давр бе баррагии дароз

چون برو شد دور بی برگی دراز

Рафт сӯии масҷидии дили пари ниёз

رفت سوی مسجدی دل پر نیاز

Рӯйро дар хок мемолида зор

روی را در خاک میمالید زار

Ҳамчуи зер чанг менолид зор

همچو زیر چنگ مینالید زار

Зор мегуфт эй самиъ вае басир

زار میگفت ای سمیع و ای بصیر

Зуди динории садуми даҳ бе зҳир

زود دیناری صدم ده بی زحیر

Зонка майдонӣ ки чун дармонда ам

زانکه میدانی که چون درمانده ام

Дар миёни хоку хӯн дармонда ам

در میان خاک و خون درمانده ام

Гуфт бисёре вале судӣ надошт

گفت بسیاری ولی سودی نداشت

Хашмгин шуд зонкаҳ беҳбӯдӣ надошт

خشمگین شد زآنکه بهبودی نداشت

Гуфт ёрбгар нмибхшии зарам

گفت یارب گر نمیبخشی زرم

Ин туоне масҷиди афкан бар серум

این توانی مسجد افکن بر سرم

Зини сухани девона дар шасти аўФтод

زین سخن دیوانه در شست اوفتاد

Зонка андари сақфи чрсти аўФтод

زانکه اندر سقف چرست اوفتاد

Боми мсҷдхоки резӣ соз кард

بام مسجدخاک ریزی ساز کرد

Марди маҷнӯн кон бидид оғоз кард

مرد مجنون کان بدید آغاز کرد

Гуфт ё раби ҷилдии онро кин замон

گفت یا رب جلدی آن را کاین زمان

Бар серум андозӣ ин сақфи гарон

بر سرم اندازی این سقف گران

Ҳарки зар хоҳад ту инкораш кунӣ

هرکه زر خواهد تو انکارش کنی

Боми масҷид бар сар анбораш кунӣ

بام مسجد بر سر انبارش کنی

Чунки инро ҷилдӣ ва онро на

چونکه این را جلدی و آن را نهٔ

Гар маро бикашӣ ту товонро на

گر مرا بکشی تو تاوان را نهٔ

Оқибат чун хоки рез оғоз кард

عاقبت چون خاک ریز آغاز کرد

Ҷома дар дандони гурез оғоз кард

جامه در دندان گریز آغاز کرد

Нест чун бе рўстоӣии ҳеҷ ид

نیست چون بی روستائی هیچ عید

Иди ин девонагон дорад мазид

عید این دیوانگان دارد مزید

Зонкаҳ чун девонагони вақти баён

زآنکه چون دیوانگان وقت بیان

Рўстоӣиӣ даромад дар миён

روستائیی درآمد در میان