СўФӣӣ мерафту ҷонии прғмш

صوفئی میرفت و جانی پرغمش

Пой бозӣ зад қФоӣии муҳкамаш

پای بازی زد قفائی محکمش

Чун қафоӣ сахт хӯрд онҷоигоаҳ

چون قفای سخت خورد آنجایگاه

Кард он сӯфии магар аз пас нигоҳ

کرد آن صوفی مگر از پس نگاه

Мард гуфт аз чаҳ зи пас нгрндаҳ

مرد گفت از چه ز پس نگرندهٔ

Кинат бояд хӯрд то ту зинда

کاینت باید خورد تا تو زندهٔ