Гуфт рӯзии подшоҳи асри хеш

گفت روزی پادشاه عصر خویش

Бар канор бом шуд бар қасри хеш

بر کنار بام شد بر قصر خویش

Кӯдакиро дид зебоу латиф

کودکی را دید زیبا و لطیف

Мушт мезад сахти периро заъиф

مشت میزد سخت پیری را ضعیف

Зер қаср омад взў пурсед ҳол

زیر قصر آمد وزو پرسید حال

Каз чаҳ ӯро медиҳӣ ин гӯшмол

کز چه او را میدهی این گوشمال

Гуфт ӯро мебибояд зад басӣ

گفت او را میبباید زد بسی

То наёрад кард ин даъвӣ касе

تا نیارد کرد این دعوی کسی

Даъвии ишқ маниш мебӯда аст

دعوی عشق منش میبوده است

Пас се рӯзу шаби фурӯ осӯда аст

پس سه روز و شب فرو آسوده است

На талаб карда маро на ҷустаи боз

نه طلب کرده مرا نه جسته باز

Монда дар ишқи ин чунин оҳистаи боз

مانده در عشق این چنین آهسته باز

Аз ҳама олам гузидаст ӯ маро

از همه عالم گزیده‌ست او مرا

Шуд се рӯз акнӯн ки дидаст ӯ маро

شد سه روز اکنون که دیده‌ست او مرا

Карда ӯ даъвии ман аз дайргоҳ

کرده او دعوی من از دیرگاه

Зини бтар дар ишқ кӣ бошад гуноҳ

زین بتر در عشق کی باشد گناه

Шоҳи гуфтои зини бтар бояд задан

شاه گفتا زین بتر باید زدن

Ҳар дам аз навъе дигар бояд задан

هر دم از نوعی دگر باید زدن

Сабр аз маъшӯқи ошиқ чун кунад

صبر از معشوق عاشق چون کند

Кӣ тавонад кард то акнӯн кунад

کی تواند کرد تا اکنون کند

Ҳарки бемаъшӯқ мегирад қарор

هرکه بی معشوق میگیرد قرار

Кӣ тавон бар зарб кардани ихтисор

کی توان بر ضرب کردن اختصار

Зон ки ҳар кӯи нони ин девон хӯрд

زان که هر کو نان این دیوان خورد

Баси қафои кӯ дар қафоӣ он хӯрд

بس قفا کو در قفای آن خورد