Шайхи гургонеи магари он шамъи шаръ

شیخ گرگانی مگر آن شمع شرع

Мешуд андари шореъӣ бо ҷамъи шаръ

میشد اندر شارعی با جمع شرع

Буд он вақте низоми алмалики хирад

بود آن وقتی نظام الملک خرد

Атласаш меёфтанд ӯ зери барад

اطلسش مییافتند او زیر برد

Бо гуруҳеи кӯдакони бихбр

با گروهی کودکان بیخبر

Гӯй мезад дар миёни раҳгузар

گوی میزد در میان رهگذر

Шайхро бо қавм чун аз давр дид

شیخ را با قوم چون از دور دید

Аз миёни раҳгузари иксўи давид

از میان رهگذر یکسو دوید

Гуфт бинишонед аз раҳи гирд ро

گفت بنشانید از ره گرد را

Зонкагар гардӣ расад ин мард ро

زانکه گر گردی رسد این مرد را

Ҷумларо бадбахтии оради бор аз он

جمله را بدبختی آرد بار از آن

Ҳечкасро брнёиди кори азон

هیچکس را برنیاید کار ازآن

Шайх кон башнавад ва он ҳурмат бидид

شیخ کان بشنود و آن حرمت بدید

Аз чунон тифлии чунон ҳиммат бидид

از چنان طفلی چنان همت بدید

Аз бузургӣ пер гуфт эй Тифли хирад

از بزرگی پیر گفت ای طفل خرد

Бификан он чавгон ки бахтати гӯии барад

بفکن آن چوگان که بختت گوی برد

Халқи микўшнд то тоқат кунанд

خلق میکوشند تا طاقت کنند

То низоми алмалик офоқат кунанд

تا نظام الملک آفاقت کنند

Зини адаби зини ҳурмати вазин хуии ту

زین ادب زین حرمت وزین خوی تو

эй низоми алмалики барадии гӯии ту

ای نظام الملک بردی گوی تو

Гӯй чун барадӣ бирав дигари мбоз

گوی چون بردی برو دیگر مباز

Хоҷа чавгон бияфкан сарфароз

خواجهٔ چوگان بیفکن سرفراز