Буд андари аҳд Мӯсо кулем

بود اندر عهد موسی کلیم

Брхи асвади бедилӣ бо дили ду ним

بُرخ اسود بیدلی با دل دو نیم

Ончунон сари сбзӣӣ дар брх буд

آنچنان سر سبزئی در بُرخ بود

Каз саводаши чеҳраи дайни сурх буд

کز سوادش چهرهٔ دین سرخ بود

Шуд таба бар оли Исроили кор

شد تبه بر آل اسرائیل کار

Зонка омад хушки солии ошкор

زانکه آمد خشک سالی آشکار

Соя меафканд қаҳтии сҳмнок

سایه می‌افکند قحطی سهمناک

Хостанд афтод халқӣ дар ҳалок

خواستند افتاد خلقی در هلاک

Халқӣ омад пеши Мӯсои сари басар

خلقی آمد پیش موسی سر به سر

То бостсқо бурун ояд магар

تا به استسقا برون آید مگر

Рафт Мӯсои сӯии саҳро бе қарор

رفت موسی سوی صحرا بی قرار

Хости борони азхдои комкор

خواست باران از خدای کامکار

Ҳам бостсқои намоз оғоз кард

هم به استسقا نماز آغاز کرد

Ҳам яди Байзои дуоро боз кард

هم ید بیضا دعا را باز کرد

Гарчи бисёре дуо гуфт он замон

گرچه بسیاری دعا گفت آن زمان

Ҳеҷ асар пайдо наомад дар ҷаҳон

هیچ اثر پیدا نیامد در جهان

Рафт Мӯсои баъд азон якбор низ

رفت موسی بعد ازآن یک بار نیز

Барнаёмад кори дигари бор низ

برنیامد کار دیگر بار نیز

Хост шуд халқӣ дар он танагии ҳалок

خواست شد خلقی در آن تنگی هلاک

Рафт Мӯсо гуфт эй донои пок

رفت موسی گفت ای دانای پاک

Чист дору то шавад дармони падед

چیست دارو تا شود درمان پدید

Чист фармон то шавад борони падед

چیست فرمان تا شود باران پدید

Ҳақ таъолӣ гуфт бо Мӯсои броз

حق تعالی گفت با موسی به راز

Гар бборонсти қавматро ниёз

گر به بارانست قومت را نیاز

Банда дорам ки ӯ гуяд дуо

بنده‌ای دارم که او گوید دعا

Аз дуоӣ ӯ шавад ҳоҷати раво

از دعای او شود حاجت روا

Мӯсо омад бози ҷусти он банда ро

موسی آمد باز جست آن بنده را

Брх дид он бандаи фархунда ро

بُرخ دید آن بندهٔ فرخنده را

Брхро гуфт эй латифи номдор

بُرخ را گفت ای لطیف نامدار

Чун ҷаҳонро қаҳтӣ омад ошкор

چون جهان را قحطی آمد آشکار

Сӯии саҳрои ранҷаи шӯи фардои пагоҳ

سوی صحرا رنجه شو فردا پگاه

Вази худо аз баҳри борони абри хоҳ

وز خدا از بهر باران ابر خواه

Зонкагар зин сон бимонад хушки сол

زانکه گر زین سان بماند خشک سال

Умр бар халқ ҷаҳон ояд завол

عمر بر خلق جهان آید زوال

Рӯзи дигар брх омад сӯии дашт

روز دیگر بُرخ آمد سوی دشت

Пас ҷаҳонии халқ бар ваии гирди гашт

پس جهانی خلق بر وی گرد گشت

Гуфт ё раби халқро дар хӯни макаш

گفت یا رب خلق را در خون مکش

Ҳар замон дар ранҷи дигари гавани макаш

هر زمان در رنج دیگرگون مکش

Халқро аз хок чун бардоштӣ

خلق را از خاک چون برداشتی

Гуруснаи охир чаро бгзоштӣ

گرسنه آخر چرا بگذاشتی

ё набоист офаридани халқ ро

یا نبایست آفریدن خلق را

ё на бишки луқма бояд ҳалқ ро

یا نه بی شک لقمه باید حلق را

Лутф кам шуд ё карам гўӣӣ намонад

لطف کم شد یا کرم گویی نماند

Вони ҳамаи анъом ва никўӣӣ намонад

وآن همه انعام و نیکویی نماند

Он ҳамаи дарёии бахшиш кон турост

آن همه دریای بخشش کان تراست

наменабахше менарезӣ он куҷост

می‌نبخشی می‌نریزی آن کجاست

Гар ту зон майоварӣ ин қаҳти сол

گر تو زان می‌آوری این قحط سال

То диҳии халқони худро гӯшмол

تا دهی خلقان خود را گوشمال

Баъди азин тарсӣ ки натавонӣ ҳаме

بعد ازین ترسی که نتوانی همی

Бал туоне кард босонии ҳаме

بل توانی کرد به‌آسانی همی

Лутф кун ин халқи ҳайронро бидор

لطف کن این خلق حیران را بدار

Ҷон чу додӣ нони даҳу ҷонро бидор

جان چو دادی نان ده و جان را بدار

То бигуфт ин фаслро брхи сиёҳ

تا بگفت این فصل را بُرخ سیاه

Марди болои гашт аз борони гиёҳ

مرد بالا گشت از باران گیاه

Ҷумлаи олами зи борон тоза шуд

جملهٔ عالم ز باران تازه شد

Дили хушии халқ беандоза шуд

دل خوشی خلق بی اندازه شد

Рӯзи дигари Мӯсои умрони магар

روز دیگر موسی عمران مگر

Дид ногуҳи брхро бар раҳгузар

دید ناگه بُرخ را بر رهگذر

Гуфт эй Мӯсо бидидӣ он замон

گفت ای موسی بدیدی آن زمان

Бо худои ту чаҳ гуфтам он чунон

با خدای تو چه گفتم آنچنان

Гармӣ ман дидӣу гуфтори ман

گرمی من دیدی و گفتار من

Мардӣ ман дидӣу ҳанҷори ман

مردی من دیدی و هنجار من

Зини сухани Мӯсои чунон дар тоб шуд

زین سخن موسی چنان در تاب شد

Котш хашм омадаш ваз об шуд

کآتش خشم آمدش وز آب شد

Ҷӯш мезад хашм ӯ чун баҳри жарф

جوش میزد خشم او چون بحر ژرف

Хост то ӯро биринҷанд шигарф

خواست تا او را برنجاند شگرف

То чунин шӯрида на сар на бен

تا چنین شوریدهٔ نه سر نه بن

Ин чунин густох чун гуяд сухан

اینچنین گستاخ چون گوید سُخُن

Ҷабраил омад ки эй Мӯсои мтоб

جبرئیل آمد که ای موسی متاب

Пас маранҷон брхро аз ҳеҷ боб

پس مرنجان بُرخ را از هیچ باب

Зонка ҳақ мегуяд ин брхи сиёҳ

زانکه حق میگوید این بُرخ سیاه

Ҳаст моро банда аз дайргоҳ

هست ما را بنده‌ای از دیرگاه

Лутфи моро ӯ баҳри рӯзии се бор

لطف ما را او به هر روزی سه بار

намебиханданд чу гулбарги баҳор

می‌بخنداند چو گلبرگ بهار

Лутфи моро ханда аз гуфтор ӯст

لطف ما را خنده از گفتار اوست

Кор ту нест ину лекин кор ӯст

کار تو نیست این و لیکن کار اوست

Ҳар касе хосиятӣ ёфт аз илоҳ

هر کسی خاصیتی یافت از اله

Буд ин хосияти брхи сиёҳ

بود این خاصیت بُرخ سیاه

Ту чаҳ донеи сари ишқ эй бе хабар

تو چه دانی سر عشق ای بی خبر

Чун нмиоӣии зи хобу хури басар

چون نمیآیی ز خواب و خور به سر

Май нёсоӣӣ з хӯрд ва хуфт ту

می‌نیاسایی ز خورد و خفت تو

Худ надории кори ҷузи бргФти ту

خود نداری کار جز برگفت تو

Шом хӯрду бомдодон хуфтанат

شام خورد و بامدادان خفتنت

Ҳаст пешини тодгри бади гуфтанат

هست پیشین تا دگر بد گفتنت

Чун халили он як дамӣ хуфт эй аҷаб

چون خلیل آن یک دمی خفت ای عجب

Дар писар куштан фитод ӯ зини сабаб

در پسر کشتن فتاد او زین سبب

Рӯзу шаби михсбӣу хуши михўрӣ

روز و شب میخسبی و خوش میخَوری

Ин харӣ бошад на мардуми парварӣ

این خری باشد نه مردم پروری

Табъи хар дорӣ нагӯям мардумат

طبع خر داری نگویم مردمت

Ҷӯи хур эй хар эй дариғо гандумат

جو خور ای خر ای دریغا گندمت

Мардуми охири хар чигуна аўФтод

مردم آخر خر چگونه اوفتاد

Қиссаи пас пошгўнаҳи аўФтод

قصه‌ای پس باشگونه اوفتاد

То ббозори ҷаҳонат хонда анд

تا به بازار جهانت خوانده‌اند

Пошгўнаҳ брхрт биншонада анд

باشگونه بر خرت بنشانده‌اند

То кӣ аз кӯрӣ ва то чанд аз карӣ

تا کی از کوری و تا چند از کری

эй хари охири пошгўнаҳ бар харӣ

ای خر آخر باشگونه بر خری

Мондаи доими асири нангу ном

مانده‌ای دایم اسیر ننگ و نام

Вонгаҳеи гўӣӣ ки шуд даврии тамом

وانگهی گویی که شد دوری تمام

Солу маи хӯни михўрӣ дар ҳирсу оз

سال و مه خون میخوری در حرص و آز

Менаҳй инро лақаби умрии дароз

می‌نهی این را لقب عمری دراز

Рӯзу шаб ҷон мекунӣ безоду барг

روز و شب جان می‌کنی بی زاد و برگ

Зистани михўонии инро ту на марг

زیستن می‌خوانی این را تو نه مرگ

эй хизобатро ҷавонӣ карда ном

ای خضابت را جوانی کرده نام

Марги дилро зиндагонӣ карда ном

مرگ دل را زندگانی کرده نام

Ваии варамро ном карда фарбеҳӣ

وی ورم را نام کرده فربهی

Рост чун озодии сарви сеӣ

راست چون‌ آزادی سرو سهی

Зардро карда зи гулгунаи азиз

زرد را کرده ز گلگونه عزیز

Сурхи рӯйиши хондау сари сабз низ

سرخ رویش خوانده و سر سبز نیز

Машкро аз бод рстӣ медиҳӣ

مشک را از باد رستی میدهی

Ҳизро таълим кстӣ медиҳӣ

حیز را تعلیم کستی میدهی