Лашкари Маҳмӯд неру ёфтанд

لشکر محمود نیرو یافتند

Дар зафари як Тифл ҳиндӯ ёфтанд

در ظفر یک طفل هندو یافتند

Турфа шаклӣ дошт он Тифли сиёҳ

طرفه شکلی داشت آن طفل سیاه

Аз малоҳати фитна ӯ шуд сипоҳ

از ملاحت فتنهٔ او شد سپاه

Охираши бурданди пеши шаҳриёр

آخرش بردند پیش شهریار

Ошиқ ӯ гашти шоҳи номдор

عاشق او گشت شاه نامدار

Ҳамчуи оташ гарм шуд дар кор ӯ

همچو آتش گرم شد در کار او

Як нафаси ншкиФт аз дидор ӯ

یک نفس نشکیفت از دیدار او

Ҳар замони шохи нав аз бахташи нишонд

هر زمان شاخ نو از بختش نشاند

Лоҷарам бо хеш бар тахташи нишонд

لاجرم با خویش بر تختش نشاند

Дару ҷавҳари рехт дар пешаши басӣ

درّ و جوهر ریخت در پیشش بسی

Ваъда хуш дод аз хешаши басӣ

وعدهٔ خوش داد از خویشش بسی

Тифли ҳиндӯ дар миёни ъзу ноз

طفل هندو در میان عز و ناز

Кард чун абри баҳории гиряи соз

کرد چون ابر بهاری گریه ساز

Шоҳ гуфташ аз чаҳ мигриӣ барам

شاه گفتش از چه میگریی برم

Гуфт азон гарем ки гуҳи гуҳи модарам

گفت ازآن گریم که گه گه مادرم

Кардӣ аз Маҳмӯдам аз сад гӯнаи бим

کردی از محمودم از صد گونه بیم

Гуфт бидиҳад ӯ сазои ту муқӣм

گفت بدهد او سزای تو مقیم

Зон ҳаме гарем ки чандини гоҳи ман

زآن همی گریم که چندین گاه من

Будам аз Маҳмӯд бе огоҳи ман

بودم از محمود بی آگاه من

Модарами кӯ то барандозади назар

مادرم کو تا براندازد نظر

Пеш шаҳ бинад маро бар тахти зар

پیش شه بیند مرا بر تخت زر

эй дариғо бихбр будам басӣ

ای دریغا بیخبر بودم بسی

Зинда беМаҳмӯд чун монад касе

زنده بی محمود چون ماند کسی