Кофарии пеш халил омад фароз

کافری پیش خلیل آمد فراز

Гуфт нонеи даҳ бад-ӣни соҳиби ниёз

گفت نانی ده بدین صاحب نیاز

Гуфт агар муъмини шӯии воӣии бароа

گفت اگر مؤمن شوی وآئی براه

Ҳарчӣ дили михўоҳдт аз ман бихоҳ

هرچه دل میخواهدت از من بخواه

Ин сухани кофар чу башнавад аз халил

این سخن کافر چو بشنود از خلیل

Даргузашт аўҳолӣ омад Ҷабраил

درگذشت اوحالی آمد جبرئیل

Гуфт ҳақ мегуяд ин кофари мудом

گفت حق میگوید این کافر مدام

Аз куҷо мехӯрд то акнӯн таом

از کجا میخورد تا اکنون طعام

ӯ ки чандини гоҳи нони миёФтст

او که چندین گاه نان مییافتست

Азхдоўнди ҷаҳони миёФтст

ازخداوند جهان مییافتست

Ин замони кӯ аз дарат нон хоҳ шуд

این زمان کو از درت نان خواه شد

Тан задӣ то гурусна дар роҳ шуд

تن زدی تا گرسنه در راه شد

Чун тўӣии доими халили кирдигор

چون توئی دایم خلیل کردگار

Бохалили хеши шӯ дар ҷӯади ёр

باخلیل خویش شو در جود یار

Чун ту фориғ аз бахилӣ омадӣ

چون تو فارغ از بخیلی آمدی

Ҷӯад кун чун дар халилӣ омадӣ

جود کن چون در خلیلی آمدی

ё раби ин анъому бахшоиши нигар

یا رب این انعام و بخشایش نگر

Айни ороиши бролоиши нигар

عین آرایش برآلایش نگر

Бо чунин фазлии туро дар пешгоҳ

با چنین فضلی ترا در پیشگاه

Кӣ тавон тарсид аз бими гуноҳ

کی توان ترسید از بیم گناه

Зонкаҳи он дарё чу дар ҷӯш оядат

زآنکه آن دریا چو در جوش آیدت

Неку бади ҷумла фаромӯш оядат

نیک و بد جمله فراموش آیدت