Он зании андари зинои афтода буд

آن زنی اندر زنا افتاده بود

Вази надомати тани бхўн дар дода буд

وز ندامت تن بخون در داده بود

Аз пушаймонӣ ки буд он мустаманд

از پشیمانی که بود آن مستمند

Хештан мекишт ва дрхўн мефиканд

خویشتن میکشت و درخون میفکند

Оқибат шуд сӯии пайғомбари ҳаме

عاقبت شد سوی پیغامبر همی

Шрмнок аз қисса худ зад дамӣ

شرمناک از قصهٔ خود زد دمی

Сари бгрдониди пайғомбари зи роҳ

سر بگردانید پیغامبر ز راه

Дар баробар рафт ва гуфт онҷоигоаҳ

در برابر رفت و گفت آنجایگاه

Аз дигар сӯи сари бгрдониди боз

از دگر سو سر بگردانید باز

Аз дигар сӯ омадаш ин зани фароз

از دگر سو آمدش این زن فراز

Қиссаи бргФт ва бас бигирист зор

قصهٔ برگفت و بس بگریست زار

Вази набии дархости худро сангсор

وز نبی درخواست خود را سنگسار

Мустафо гуфташ ки эй шӯридаи ҷон

مصطفی گفتش که ای شوریده جان

Нест вақти сангсорати ин замон

نیست وقت سنگسارت این زمان

То бшўӣӣ сар бипардозӣ шикам

تا بشوئی سر بپردازی شکم

Зонка фарзандӣ тавонад буд ҳам

زانکه فرزندی تواند بود هم

Рафт он зан ҳамчунон месӯхт зор

رفت آن زن همچنان میسوخت زار

То шуд обистани бҳкми кирдигор

تا شد آبستن بحکم کردگار

Он балоу ранҷи як чанде кашид

آن بلا و رنج یک چندی کشید

То ки аз ваии гашти фарзандии падед

تا که از وی گشت فرزندی پدید

Пеши Сайиди баради Тифли хеш ро

پیش سید برد طفل خویش را

Гуфт бурҳони ин зани дарвеш ро

گفت برهان این زن درویش را

Мустафо гуфташ бирав бо сабри соз

مصطفی گفتش برو با صبر ساز

Токнии ин Тифлро аз шери боз

تاکنی این طفل را از شیر باز

Зонкагар шер дигар шукр буд

زانکه گر شیر دگر شکر بود

Аз ҳамаи шери ту лоиқтар буд

از همه شیر تو لایق تر بود

Рафт он зан бо бало дмсоз шуд

رفت آن زن با بلا دمساز شد

Токаи он кӯдаки зи шераш боз шуд

تاکه آن کودک ز شیرش باز شد

Бози баради он Тифлро онҷоигоаҳ

باز برد آن طفل را آنجایگاه

Гуфт баргиред ин занро зроаҳ

گفت برگیرید این زن را زراه

Чанд сӯзам беш азин тобам намонад

چند سوزم بیش ازین تابم نماند

Зотши дил бар ҷигар обам намонад

زآتش دل بر جگر آبم نماند

Мустафо гуфташ ки вақт кор нест

مصطفی گفتش که وقت کار نیست

Тифлро дар ҷамъ пзрФтор нест

طفل را در جمع پذرفتار نیست

Нест кас то ҳафт соли аинҷоигоаҳ

نیست کس تا هفت سال اینجایگاه

Кӯи зи об ва оташаш дорад нигоҳ

کو ز آب و آتشش دارد نگاه

Ҳам ту аўлитр чу ӯ бекас буд

هم تو اولیتر چو او بی کس بود

Ҳафт солаш чун бидорӣ бас буд

هفت سالش چون بداری بس بود

Буд шахсе дар паии он кор шуд

بود شخصی در پی آن کار شد

Тифлро бардошт ва пзрФтор шуд

طفل را برداشت و پذرفتار شد

Мустафоро сахт нохуш омад он

مصطفی را سخت ناخوش آمد آن

Зонка кории бас мушавваш омад он

زانکه کاری بس مشوش آمد آن

Чун касе шуд Тифлро парвардгор

چون کسی شد طفل را پروردگار

Шуд бшръи он лаҳза биравӣ сангсор

شد بشرع آن لحظه بروی سنگسار

Мустафо фармуд то мардуми басӣ

مصطفی فرمود تا مردم بسی

Барграфт аз роҳи сангӣ ҳар касе

برگرفت از راه سنگی هر کسی

Оқибат карданд занро сангсор

عاقبت کردند زن را سنگسار

То гирифт он тоиби содиқи қарор

تا گرفت آن تایب صادق قرار

Аз пас тобути зани он раҳнамоӣ

از پس تابوت زن آن رهنمای

Гом мезад барсари ангушти пой

گام میزد برسر انگشت پای

Гуфт ғавғоӣ малик бигирифт роҳ

گفت غوغای ملک بگرفت راه

Гом менатавон ниҳоди аинҷоигоаҳ

گام می نتوان نهاد اینجایگاه

Кас накард ин тавбаи андари рӯзгор

کس نکرد این توبه اندر روزگار

Буд он зан дар ҳақиқати мардикор

بود آن زن در حقیقت مردکار

Оқибат чун кард пайғомбари намоз

عاقبت چون کرد پیغامبر نماز

Дафн кард он куштаи рови гашти боз

دفن کرد آن کشته راو گشت باز

Муртазо дид он шаби он занро бихоб

مرتضی دید آن شب آن زن را بخواب

Гуфт ҳон чун кард ҳақ бо ту хитоб

گفت هان چون کرد حق با تو خطاب

Гуфт ҳақ гуфто надонистӣ магар

گفت حق گفتا ندانستی مگر

Конбёро зон фиристодам бадар

کانبیا را زان فرستادم بدر

То шариъатро асос эшон ниҳанд

تا شریعت را اساس ایشان نهند

Ончӣ чандон гуфтам он чандон ниҳанд

آنچه چندان گفتم آن چندان نهند

Чун Муҳамад буд амини рӯзгор

چون محمد بود امین روزگار

Тарк натавонист кардани сангсор

ترک نتوانست کردن سنگسار

эй з бе инсофии худ хӯрдаи санг

ای ز بی انصافی خود خورده سنگ

Бо худои хештан будӣ баҷанг

با خدای خویشتن بودی بجنگ

Сӯй ӯ даҳ бор рафтӣ вонгаҳе

سوی او ده بار رفتی وانگهی

Сӯй мо гуфтӣ надонистӣ раҳе

سوی ما گفتی ندانستی رهی

Гар ниҳони якбор бо мо гштӣӣ

گر نهان یکبار با ما گشتئی

Аз гуноҳи худ мубарро гштӣӣ

از گناه خود مبرا گشتئی

Ҷабраили онгоҳи бФрстодмӣ

جبرئیل آنگاه بفرستادمی

То абади маншури афвати додмӣ

تا ابد منشور عفوت دادمی