Халқ аз ҳуҷҷоҷ бисёре гирист

خلق از حجاج بسیاری گریست

Зонкаҳ бо ӯ кас намеёраст зист

زآنکه با او کس نمی یارست زیست

Ҷумларо хонд он замони ҳуҷҷоҷ ва гуфт

جمله را خواند آن زمان حجاج و گفت

Аз шумо ман роз натавонам наҳуфт

از شما من راز نتوانم نهفت

Хештанро бингаред эй мардумон

خویشتن را بنگرید ای مردمان

То чаҳ бад халқед ҳақро ин замон

تا چه بد خلقید حق را این زمان

Кӯ чу ман халқӣ бурун оварда аст

کو چو من خلقی برون آورده است

Бар сари ҷумла мусаллат карда аст

بر سر جمله مسلط کرده است

Зулму адлу зишту хубу куфру дайн

ظلم و عدل و زشت و خوب و کفر و دین

Аз ҷаҳони ақли михизди яқин

از جهان عقل میخیزد یقین

Гар ҷаҳони ақлро бар ҳам наҳй

گر جهان عقل را بر هم نهی

Зарра ишқаш кунад дастии тиҳӣ

ذرهٔ‌عشقش کند دستی تهی

Ишқро ҷон сарф кардӣ маҳви гир

عشق را جان صرف کردی محو گیر

Ақлро чун сарф хондӣ наҳви гир

عقل را چون صرف خواندی نحو گیر

Чун зъини ишқи гардии дарднок

چون زعین عشق گردی دردناک

Поки гардии пок аз авсофи пок

پاک گردی پاک از اوصاف پاک

Чун намонад дар раҳи ишқати сифот

چون نماند در ره عشقت صفات

Зот маъшӯқат диҳад бе ту ҳаёт

ذات معشوقت دهد بی تو حیات

Лоҷарам то як нафас бошад туро

لاجرم تا یک نفس باشد ترا

Ҳастӣ маъшӯқ бас бошад туро

هستی معشوق بس باشد ترا