Дар зимистони як шабии буҳлули маст

در زمستان یک شبی بهلول مست

Пой дар гул мешуду кафшии бадаст

پای در گل میشد و کفشی بدست

Соилӣ гуфташ ки сари дории бароа

سائلی گفتش که سر داری براه

Ту куҷои хоҳӣ шудани зини ҷойгоҳ

تو کجا خواهی شدن زین جایگاه

Гуфт дорам сӯии гӯристони шитоб

گفت دارم سوی گورستان شتاب

Зонка онҷои золмисти андари азоб

زانکه آنجا ظالمیست اندر عذاب

Мерӯм чун гӯр ӯ пар оташ аст

میروم چون گور او پر آتش است

Гарми гирдам зонка сари мо нохуш аст

گرم گردم زانکه سر ما ناخوش است

Он якеро ин чунин маргӣ буд

آن یکی را این چنین مرگی بود

Ваон дигарро марг ӯ баррагӣ буд

وان دگر را مرگ او برگی بود

Зулми оташ дар дарунати афканд

ظلم آتش در درونت افکند

Дар миёни хоку хӯнати афканд

در میان خاک و خونت افکند

Гарчи роҳи зулм аз пишон равад

گرچه راه ظلم از پیشان رود

Ҳаркии он раҳ рафт саргардон равад

هرکه آن ره رفت سرگردان رود