Солик омад пеши курсии дил шуда
سالک آمد پیش کرسی دل شده
Хоки зери поиш аз хӯни гул шуда
خاک زیر پایش از خون گل شده
Пеши курсии хира бар ҷои истод
پیش کرسی خیره بر جا ایستاد
Ҳамчуи курсӣ бар сари пои истод
همچو کرسی بر سر پا ایستاد
Гуфт эй саҳни мурассаъ зон ту
گفت ای صحن مرصع زان تو
Сад ҳазорон қуббаи саргардони ту
صد هزاران قبه سرگردان تو
Ҷумла дар фалак дар дарҷи тест
جملهٔ در فلک در درج تست
Меҳри хандон дар даҳ ва ду бурҷи тест
مهر خندان در ده و دو برج تست
Аз ту мегардад фалаки зоти албрўҷ
از تو میگردد فلک ذات البروج
Ҳам уфӯл аз тести зоҳири ҳам урӯҷ
هم افول از تست ظاهر هم عروج
Дар ҷаҳонгар собит вагар ноирист
در جهان گر ثابت و گر نایریست
Лозими даргоҳ чун ту соирист
لازم درگاه چون تو سایریست
Минтақа бар бастаи дории рӯзу шаб
منطقه بر بسته داری روز و شب
Май нёсоӣии замонӣ аз талаб
می نیاسائی زمانی از طلب
Каҳкашони пурдонаи заррин тар аст
کهکشان پردانهٔ زرین تر است
Дар ҷаҳони тухми талаб чандин турост
در جهان تخم طلب چندین تراست
Гар з як қутбаст оламро қарор
گر ز یک قطبست عالم را قرار
Дар ҷаҳони ту ду қутбаст ошкор
در جهان تو دو قطبست آشکار
Бар замини восмон вусъат турост
بر زمین وآسمان وسعت تراست
Восеъи мутлақи тўӣӣ рифъат турост
واسع مطلق توئی رفعت تراست
Оя алкрсӣаст андари шани туро
آیة الکرسی است اندر شان ترا
Бас буд ин ояту бурҳони туро
بس بود این آیت و برهان ترا
Чун турои чандини мақом ва давлатаст
چون ترا چندین مقام و دولتست
Венаи ҳамаи сидқу сафо ва савлатаст
وین همه صدق و صفا و صولتست
Митўонигар маро бо ин шикаст
میتوانی گر مرا با این شکست
Раҳи нмоӣии сӯии мақсӯдӣ ки ҳаст
ره نمائی سوی مقصودی که هست
Зини сухани курсии қавӣ ҷанбнда шуд
زین سخن کرسی قوی جنبنده شد
Гуфтӣ аз арши Маҷид афканда шуд
گفتی از عرش مجید افکنده شد
Гуфт ман раҳ ҷустаам ҳар ҷои азин
گفت من ره جسته ام هر جا ازین
Курсӣам зон мондаам бар пои азин
کرسیم زان مانده ام بر پا ازین
Ояи алкрсӣ чу аз бркрдаҳ ам
آیة الکرسی چو از برکرده ام
Дар дуои сари сӯй арш оварда ам
در دعا سر سوی عرش آورده ام
Мебибояд то ҳазорон солаи роҳ
میبباید تا هزاران ساله راه
Бо чунин умрии расм бо ҷойгоҳ
با چنین عمری رسم با جایگاه
Чун расидами баъд аз он бо ҷои хеш
چون رسیدم بعد از آن با جای خویش
Роҳ бо сари гирам аз савдои хеш
راه با سر گیرم از سودای خویش
Мерӯм аз сар ба бен аз бен ба сар
میروم از سر به بن از بن به سر
Ҳамчуи гўӣии боми бом ва дар ба дар
همچو گوئی بام بام و در به در
Ҳар замонами захм чун гўӣӣ расад
هر زمانم زخم چون گوئی رسد
Менадонам то кӣм бўӣӣ расад
میندانم تا کیم بوئی رسد
Онки азин сараши сари як мӯӣ нест
آنک ازین سرّش سر یک موی نیست
Чун расонади дайгариро рӯй нест
چون رساند دیگری را روی نیست
Солик омад пеши он пери риҷол
سالک آمد پیش آن پیر رجال
Дод пеши пери ҳолеи шарҳи ҳол
داد پیش پیر حالی شرح حال
Пер гуфташ зот курсӣ восеъаст
پیر گفتش ذات کرسی واسعست
Осмон зу хоФз ва зу рофеъаст
آسمان زو خافض و زو رافعست
Пой то сар дар макнун омадаст
پای تا سر درّ مکنون آمدست
Нўрбхши ҳафт гардун омадаст
نوربخش هفت گردون آمدست
Ҳаст ҳар кавкаби дарав дар талаб
هست هر کوکب درو در طلب
наменаёсоед замонии рӯзу шаб
می نیاساید زمانی روز و شب
Медӯд аз шавқи ҳазрат ҳар нафас
میدود از شوق حضرت هر نفس
Мидўонди осмонҳоро зи пас
میدواند آسمانها را ز پس
Ҳар крои доими чунин шавқӣ буд
هر کرا دایم چنین شوقی بود
Тӯҳфа ӯ ҳар замони завқӣ буд
تحفهٔ او هر زمان ذوقی بود
Подшоҳии завқ маънӣ бурданаст
پادشاهی ذوق معنی بردنست
На бзўри хушк динӣ бурданаст
نه بزور خشک دینی بردنست
Гар чу курсии сарфарозӣ боядат
گر چو کرسی سرفرازی بایدت
Тарки малики нонамозӣ боядат
ترک ملک نانمازی بایدت
Малики дунёро ки бунёдӣ ниҳанд
ملک دنیا را که بنیادی نهند
Гарчи бас олӣаст барбодӣ ниҳанд
گرچه بس عالیست بربادی نهند