Шоҳи дайни Маҳмӯди султони ҷаҳон

شاه دین محمود سلطان جهان

Дошт устодии бғоити хурдаи дон

داشت استادی بغایت خرده دان

Буд ном ӯ Садиди анбарӣ

بود نام او سدید عنبری

эй аҷаби кофури мӯяш бар сиррӣ

ای عجب کافور مویش بر سری

Шоҳи як рӯзӣ бадв гуфт эй мқл

شاه یک روزی بدو گفت ای مقل

Втъзи ман тшоءу тзл

وتعز من تشاء و تذل

Оят зебост маънии бозгуӣ

آیت زیباست معنی بازگوی

Аз азиз ва аз залилами рози гӯй

از عزیز و از ذلیلم راز گوی

Пер гуфташ гӯиё эй ҷони ман

پیر گفتش گوئیا ای جان من

Оятӣ дар шаъни тест ва он ман

آیتی در شأن تست و آن من

Қисми ман ъзст ва он тести зл

قسم من عزست و آن تست ذل

Ту бҷзўии қонеъӣ ва ман бакул

تو بجزوی قانعی و من بکل

Кӯза дорам ман ва як бӯрё

کوزهٔ دارم من و یک بوریا

Фориғам аз тумтароқ ва аз риё

فارغم از طمطراق و از ریا

То ки дар дунё нафас бошад маро

تا که در دنیا نفس باشد مرا

Бӯрёи венаи кӯза бас бошад маро

بوریا وین کوزه بس باشد مرا

Боз ту бингар бакору бори хеш

باز تو بنگر بکار و بار خویش

Малику пелу лашгар бисёр хеш

ملک و پیل و لشگر بسیار خویش

Он ҳамаи дорӣ дигар мибоидт

آن همه داری دگر میبایدت

Бештар аз пештари мибоидт

بیشتر از پیشتر میبایدت

Ман надорам ҳеҷу озодами зи кул

من ندارم هیچ و آزادم ز کل

Ту басии дорӣ дигар хоҳии зи зл

تو بسی داری دگر خواهی ز ذل

Пас марои иззат насибаст аз ҳабиб

پس مرا عزت نصیب است از حبیب

Бе насибии ту зъзт бе насиб

بی نصیبی تو زعزت بی نصیب

эй дариғо тарк давлат карда

ای دریغا ترک دولت کردهٔ

Хорятро ном иззат карда

خواریت را نام عزت کردهٔ

Бори ҳафт иқлӣм дар гардан кунӣ

بار هفت اقلیم در گردن کنی

Олимиро қасди хӯн хӯрдан кунӣ

عالمی را قصد خون خوردن کنی

То дамӣ бар тахт биншинӣ биноз

تا دمی بر تخت بنشینی بناز

Мемазан чун минёрӣ хӯрд боз

میمزن چون مینیاری خورد باز