Хоҷаи акоФии он бурҳони дайн

خواجهٔ اکافی آن برهان دین

Гуфт санҷарро ки эй султони дайн

گفت سنجر را که ای سلطان دین

Воҷибам ояд бтў додани закот

واجبم آید بتو دادن زکات

Зонка ту дарвеши ҳоле дар ҳаёт

زانکه تو درویش حالی در حیات

Гар турои малик визрӣ ҳаст ин замон

گر ترا ملک وزری هست این زمان

Ҳаст он ҷумла азон мардумон

هست آن جمله ازان مردمان

Карда аз халқи ҳосили он ҳама

کردهٔ از خلق حاصل آن همه

Бар ту воҷиб мешавад товони ҳама

بر تو واجب میشود تاوان همه

Чун аз он худ набӯдат ҳеҷ чиз

چون از آن خود نبودت هیچ چیز

Зини ҳамаи мансаб чаҳ судати ҳеҷ низ

زین همه منصب چه سودت هیچ نیز

Аз ҳамаи кас гарчи дории бештар

از همه کس گرچه داری بیشتر

Менадонам каси зи ту дарвештар

میندانم کس ز تو درویشتر