Солик омад лавҳро раҳбар гирифт

سالک آمد لوح را رهبر گرفت

Чун қалами саргаштаи лавҳ аз сргрФт

چون قلم سرگشته لوح از سرگرفت

Лавҳро гуфт эй ҳамаи райҳону рӯҳ

لوح را گفت ای همه ریحان و روح

Нест ҳам талвеҳи ту дар ҳеҷ лавҳ

نیست هم تلویح تو در هیچ لوح

Қобилии оёти пари асрор ро

قابلی آیات پر اسرار را

Ҳомилии алфози маънии дор ро

حاملی الفاظ معنی دار را

Нақши банди ҳукми девони азал

نقش بند حکم دیوان ازل

Ҷумлаи наққошии илму амал

جملهٔ نقاشی علم و عمل

То абади перояи зоти ту сохт

تا ابد پیرایهٔ ذات تو ساخت

Ҷумлаи асрори оёти ту сохт

جملهٔ اسرار آیات تو ساخت

Ҳарчӣ рафт ва меравад дар ҳар ду кун

هرچه رفت و میرود در هر دو کون

Як бик пайдост бар ту лавни лавн

یک بیک پیداست بر تو لون لون

Ҷумлаи аҳком хуш мехон тўрост

جملهٔ احکام خوش میخوان توراست

Чун нахонӣ чун хати хўшхўони тўрост

چون نخوانی چون خط خوشخوان توراست

Чун муҳӣтии ҷумлаи асрор ро

چون محیطی جملهٔ‌اسرار را

Чора корӣ кун ин бекор ро

چارهٔ کاری کن این بیکار را

Зонкагар аз лавҳ накушояд дирам

زانکه گر از لوح نگشاید درم

Чун қалам аз ғуссаи дрбозми серум

چون قلم از غصه دربازم سرم

Зини сухан дар гашти лавҳ ва гуфт хез

زین سخن در گشت لوح و گفت خیز

Обрӯии хеш ва он мо марез

آبروی خویش و آن ما مریز

Ман чу атфолам нишаста бе қарор

من چو اطفالم نشسته بی قرار

Бе хабари лавҳии ниҳода бар канор

بی خبر لوحی نهاده بر کنار

Аз қалам ҳар хат ки беруни аўФтод

از قلم هر خط که بیرون اوفتاد

Ман фурӯ хонам зи бими Авестоад

من فرو خوانم ز بیم اوستاد

Ҳар замонӣ бо дилии пуррашки ман

هر زمانی با دلی پررشک من

Мибшўими нақши лавҳ аз ашки ман

میبشویم نقش لوح از اشک من

Гар касе аз лавҳ дидӣ зиндагӣ

گر کسی از لوح دیدی زندگی

Мурдаро лўҳист дар афкандагӣ

مرده را لوحیست در افکندگی

Ҳукми собиқи сад ҷаҳони дарҳами сиришт

حکم سابق صد جهان درهم سرشت

Ҳар дамам зон нақши лавҳӣ дар набшат

هر دمم زان نقش لوحی در نبشت

Лоҷарами он лавҳи михўонми зибр

لاجرم آن لوح میخوانم زبر

Ҳар замонии лавҳи мигирми зи сар

هر زمانی لوح میگیرم ز سر

Ҳар дамами сӯй дигар домани кашанд

هر دمم سوی دگر دامن کشند

Дрхтм аз бскаҳи хат дар ман кашанд

درخطم از بسکه خط در من کشند

намефурӯ гиранд дар ҳарфами тамом

می فرو گیرند در حرفم تمام

Мениҳанд ангушт бар ҳарфами мудом

مینهند انگشت بر حرفم مدام

Мондаам ҳайрон на ҷон на тани падед

مانده ام حیران نه جان نه تن پدید

То чаҳ нақш ояд маро аз ман падед

تا چه نقش آید مرا از من پدید

Лавҳ бификан эй чу курсии сари фароз

لوح بفکن ای چو کرسی سر فراز

Бо дабиристон нахоҳӣ рафт боз

با دبیرستان نخواهی رفت باز

Гарчи бисёреаст хат дарашон ман

گرچه بسیاریست خط درشان من

Нест хати ишқ дар девони ман

نیست خط عشق در دیوان من

Дарди ман байни барфашон доман бирав

درد من بین برفشان دامن برو

Хати безории ситон аз ман бирав

خط بیزاری ستان از من برو

Солик омад пеши пери дарднок

سالک آمد پیش پیر دردناک

Шарҳ додаш ҳоли худ аз ҷони пок

شرح دادش حال خود از جان پاک

Пер гуфташ лавҳи маҳфӯзи илоҳ

پیر گفتش لوح محفوظ اله

Олам илмасту нақши пешгоҳ

عالم علمست و نقش پیشگاه

Ҳркҷодри илм асрорӣ ниҳонаст

هرکجادر علم اسراری نهانست

Лавҳи родри акс ӯ нақшӣ чунонаст

لوح رادر عکس او نقشی چنانست

Нақш меҳнат ҳаст ва нақш давлатаст

نقش محنت هست و نقش دولتست

Ҳарчӣ ҳаст онҷоигаҳ бе иллатаст

هرچه هست آنجایگه بی علتست

Кор беиллат аз онҷо меравад

کار بی علت از آنجا میرود

Меҳнату давлат аз онҷо меравад

محنت و دولت از آنجا میرود